سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

ابراهیم رحمانی – عضو هیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان لرستان
علی اشرف جعفری – عضو هیات علمی موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع، تهران
جواد طواحنی – دانش آموخته دانشگاه آزاد اسلامی واحد بروجرد

چکیده:

گیاهان علوفه ای به طور عمده در دو خانواده بزرگ گیاهی، علفهای چمنی و بقولات (گراس ها و لگوم ها) قرار می گیرند. گراس ها از مهم ترین گیاهان مرتعی هستند که به لحاظ تولید علوفه، حفاظت و جلوگیری از فرسایش خاک اهمیت زیادی دارند . مطالعه حاضر به بررسی تنوع ژنتیکی عملکرد و کیفیت علوفه ۱۵ توده از گونه مرتعی علف بره قرمز (Festuca rubra) پرداخته و هدف آن مقایسه ژنوتیپ ها و دستیابی به ارقام و ژنوتیپ های سازگار و پرمحصول فستوکا در دو شرایط آبی و دیم استان لرستان می باشد. تعداد ۱۵ توده Festuca rubra در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در دو شرایط دیم و آبی مورد کشت قرار گرفت ند. تجزیه واریانس ساده برای عملکرد علوفه نشان داد که در هر دو محیط آبی و دیم میانگین مربعات ژنوتیپ ها در سطح احتمال %۱ معنی دار شدند. در شرایط دیم، ژنوتیپ های ۱۳۸۷p1 و ۱۳۸۷p3 به ترتیب با تولید ۸۶۰ و ۸۴ کیلوگرم در هکتار بیشترین و کمترین علوفه خشک را داشتند. در شرایط آبی ژنوتیپهای ۱۳۸۷p13 و ۱۵۹۷p11 به ترتیب با ۱۵۶۲ و ۲۵۰ کیلوگرم در هکتار از بیشترین و کمترین علوفه خشک برخوردار بودند. در تجزیه واریانس مرکب دادهای دو محیط آبی و دیم برای عملکرد علوفه مشاهده شد که اثر محیط و اثر ژنوتیپ و اثرات متقابل ژنوتیپ در محیط در سطح احتمال ۱% معنی دار بود که نمایانگر این مسئله است که ژنوتیپ ها در محیط های مختلف عکس العمل های متفاوتی داشته اند. ژنوتیپ های ۱۳۸۷p13 و ۱۵۹۸p3 به ترتیب با ۱۰۷۱ و ۱۹۹ کیلوگرم دارای بیشترین و کمترین تولید علوفه خشک در هکتار بودند متوسط عملکرد علوفه د ر محیط آبی با مقدار ۶۱۶ کیلوگرم در هکتار و در محیط دیم با مقدار ۳۹۹ کیلو گرم در هکتار بود که نمایانگر این است که محیط آبی از عملکرد علوفه خشک بیشتری برخوردار بوده است. با توجه به عملکرد کم ژنوتیپ ها در هر دو شرایط آبی و دیم نتیحه گیری شد که این گونه از لحا ظ تولید علوفه مناسب نمی باشد ولی می توان از آن در مراتع شیبدار برای حفاظت خاک و یا بعنوان چمن زینتی استفاده کرد.