سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: نهمین کنگره ملی مهندسی شیمی ایران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

طاهره دارستانی فراهانی – پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، پژوهشکده فرایند، گروه لاستیک تهران
علی‌اکبر انتظامی – پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، پژوهشکده فرایند، گروه لاستیک تهران
حمید مؤبدی – پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، پژوهشکده فرایند، گروه لاستیک تهران

چکیده:

یکی از روشهای متداول برای سنتز سنتز پلی استر های زیست تخریب پذیر مانند پلی (L ـ لاکتاید) پلمیر شدن توده مذاب است اما دمای بالای واکنش در این روش باعث تخریب حرارتی پلیمر در حال سنتز می‌شود بنابراین انتخاب دما و زمان سنتز برای دستیابی به حداکثر وزن مولکولی اهمیت بسیار زیادی دارد. حداکثر وزن مولکولی ودمای دستیابی به آن با دمای واکنش رابطة مستقیم داشته و در دماهای سنتز پایین از دمای ذوب پلیمر، حداکثر وزن مولکولی و سرعت تخریب تغییرات زیادی با دما ندارند اما در دمای بالاتر از نقطه ذوب پلیمر امکان تخریب پلیمرها بیش از سایر دماها است. دمای انتقال شیشه‌ای (Tg) و ذوب پلی (L ـ لاکتاید) های به ترتیب در محدودة ۶۹-۶۵ و ۱۸۰-۱۶۰ درجه سانتیگراد قرار داشته و با وزن مولکولی پلیمر رابطه مستقیم دارند.