سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: ششمین همایش علوم و فنون دریایی

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

بابک عطائی مهر – دانشجوی دکترای شیلات، گروه شیلات ومحیط زیست، دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران
باقر مجازی امیری – دانشیار گروه شیلات و محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران
حسین عبدالحی – مربی پژوهشی وزارت جهاد کشاورزی، سازمان شیلات ایران
علیرضا میرواقفی – مربی گروه شیلات و محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران

چکیده:

در مطالعه حاضر به بررسی تغییرات اندازه گلومرول های کلیوی و درصدتلفات بچه آزاد ماهیان دریای خزر Salmo trutta caspius Kessler – ۱۸۷۷ در اوزان و شوری های مختلف آب، با هدف تعیین وزن و شوری مناسب رهاسازی آنها پرداخته شده و شاخص های استفاده شده در آن تغییر اندازه گلومرول های کلیوی و درصد تلفات بچه آزاد ماهیان دریای خزر بوده است. در این راستا بچه ماهیان با اوزان ۲، ۵، ۱۰، ۱۵و ۲۰ گرم به طور مستقیم به شوری های ۰، ۴، ۸، ۵/۱۲ گرم در لیتر نتقل و به مدت ۱۲۰ ساعت دراین شرایط نگهداری شدند. نتایج حاصل از بررسی های بافت شناسی کلیه نشان داد که اندازه گلومرول های کلیوی با افزایش وزن افزایش و با افزایششوری کاهش می یابد. افزایش اندازه گلومرول های کلیوی با افزایش وزن، نشان دهنده تکامل یافتن اندام های تنظیم کننده فشار اسمزی و در نتیجه افزایش کارآیی سیستم تنظیم فشار اسزی است. همچنین کاهش اندازه گلومرول های کلیوی با افزایش شوری، در راستای کاهش هدر رفتن آب بدن از طریق ادرار و جلوگیری از دهیدراسیون بافت های بدن در محیط آب شور ی باشد. نتایج حاصل از ثبت درصد تلفات تا ۱۲۰ساعت مشخص نمود که بچه آزاد ماهیان دریای خزر در اوزان ۲ تا ۲۰ گرم در برابر شوری های۰ تا ۵/۱۲ گرم در لیتر تلفاتی نشان ندادند که این موضوع حاکی از سازش پذیری قابل توجه آنها با تغییرات شرایط محیطی است. با توجه به روند تغییرات بافتی و درصد تلفات در مطالعه حاضر، از دیدگاه نحوه تنظیم فشار اسمزی و در راستای کاهش بعد مسافت میان محل رهاسازی تا دریا، به نظر می رسد وزن ۱۰ گرم و شوری های آب ۸ تا ۵/۱۲ گرم در بیتر (طابق با شوری آب مصب رودخانه تا دریا) شرایطمناسب رهاسازی بچه آزاد ماهیان دریای خزر باشد.