مقاله مطالعه رژيم غذايي ماهي صبور (Tenualosa ilisha) در آبهاي ساحلي خليج فارس (استان بوشهر) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۷ در شيلات از صفحه ۴۳ تا ۵۰ منتشر شده است.
نام: مطالعه رژيم غذايي ماهي صبور (Tenualosa ilisha) در آبهاي ساحلي خليج فارس (استان بوشهر)
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله خليج فارس (سواحل بوشهر)
مقاله رژيم غذايي
مقاله ماهي صبور

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نصري تجن مهرداد
جناب آقای / سرکار خانم: كيوان امين
جناب آقای / سرکار خانم: سلطاني مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: ولي نسب تورج
جناب آقای / سرکار خانم: وثوقي غلامحسين

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
ماهي صبور با نام علمي Tenualosa ilisha گونه پلاژيک يوري هالين و مهاجر رودخانه اي (Anadromous) بوده که در آب شور و شيرين گسترش داشته و معمولا بيش از ۱۰۰ کيلومتر در فصل تخم ريزي به رودخانه ها مهاجرت مي نمايند. در اين تحقيق که از تير ماه ۱۳۸۵ تا خرداد ۸۶ صورت گرفت، در مجموع ۳۴۴ قطعه ماهي با تور گوشگير تعقيبي در سواحل بندرديلم استان بوشهر (شمال غربي خليج فارس) صيد شد. بررسي ها نشان داد كه ماهي صبور پلانكتون خوار بوده و غالبا از فيتوپلانكتون ها و تا حدودي از زيوپلانكتون ها تغذيه مي كند. بيشترين فراواني فيتوپلانكتوني مربوط به شاخه Bacillariophyta بود. در اين شاخه جنس Chaetoceros بيشترين فراواني و جنس Cocconeis داراي كمترين فراواني بود. پس از آن شاخه Pyrrophyta داراي بيشترين فراواني بود كه از اين شاخه جنس Ceratium بيشترين و Dinophysis كمترين فراواني را دارا بود. از گروه زيوپلانكتوني بندپايان (Arthropoda غالبا رده Copepoda) تقريبا در تمامي ماه هاي سال به جز (مرداد ۸۵ و ارديبهشت ۸۶) و پس از آن مژه داران (Ciliophora اغلب جنس Parafavella)، غالب غذاهاي زيوپلانکتوني مورد مصرف ماهي صبور را در منطقه مطالعاتي تشکيل داده بود. طبق نتايج بدست آمده نوسان غذاها تنها بين دو گروه فوق (بندپايان و مزه داران) بر حسب ماه ديده مي شود و ساير اقلام غذايي کمتر از ۵ درصد تعداد زيوپلانکتون هاي مصرف شده موجود در لوله گوارش (معده و روده) ماهي صبور را تشکيل داده است. طول نسبي لوله گوارش (RLG) در كل ماهيان بررسي شده بين ۰٫۸۸ تا ۲٫۳۴ متغير بوده و ميانگين آن ۱٫۵۳±۰٫۲۲ محاسبه گرديد. شاخص شكمي – بدني در ماهيان بررسي شده بين ۰٫۰۴ تا ۲٫۶۴ متغير بوده و ميانگين آن ۰٫۷۵۲±۰٫۴۴۸ اندازه گيري شد.