سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: اولین همایش سراسری سنگهای ساختمانی و صنایع وابسته

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

فریبرز مهدوی طباطبائی فرد – کارشناس ارشد معماری و عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد و ع
سعید مهدلوئی – دانشجوی کارشناسی مهندسی فضای سبز دانشگاه آزاد اسلامی واحد و عضو

چکیده:

بین معدنکاری و توسعه پایدار، یک ارتباط متقابل وجود دارد که انجام یکی، نیاز به دیگری را پدید می آورد. اهمیت معدنکاری فقط از نقطه نظر کمی یا مقداری مطرح نیست، مسئله مهمتر امکانات توسعه ای این بخش است. توسعه پایدار، نتیجه فقط یک عامل نیست بلکه ماحصل یک مجموعه به هم پیوسته اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی ( سه بنیان توسعه پایدار ) است که با برنامه ریزی مناسب در دراز مدت، نیاز های متعدد یا چندگانه را برآورده سازد. یکی از این نیازها، لزوم توجه جدی به ارزشهای زیست محیطی معدنکاری است و مسئله احیای زیستی معادنی که متروک می شوند. باید توجه داشت که توان اقتصادی هر کشور تا حد زیادی میزان سرمایه گذاری آن کشور را در حفظ محیط زیست تعین می کند، بنابراین توان اقتصادی عامل محدود کننده مهمی در احیای محیط زیست معادن و توسعه پایدار می باشد. لذا باید تحقیق و بررسی در جهت شناسایی مواردی که بیشترین تأثیر منفی بر محیط زیست را دارند صورت گیرد و بصورت اولویت بندی شده به رفع آنها تا جایی که توان اقتصادی اجازه می دهد اقدام شود. در این مقاله ما ابتدا انواع تأثیرات منفی که معدنکاری بر محیط زیست می گذارد مورد بررسی قرار داده ایم و سپس عملیات معدنکاری را که سبب این تأثیرات منفی شده اند شناسایی کرده و میزان سهم هر یک را با استناد به اعداد آماری مشخص کرده ایم و در نهایت به ارائه تدابیر و راهکارهایی برای کاهش این تأثیرات منفی و احیای محیط زیست پس از خاتمه فعالیت معدن و رها کردن آن پرداخته ایم.