سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: بیست و یکمین کنفرانس بین المللی برق

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

محمدعلی سرمدی – مرکز بین المللی علوم پیشرفته ایران

چکیده:

در توربینهای بادی با محور قائم، از انرژی باد بخوبی اسـتفاده نمیشود و معمولاً برای شـروع بـه چـرخش نیـاز بـه راه انـداز ( استارتر ) جداگانه است مثل مدل داریوس و یا نصب آنها در ارتفاع خیلی مشکل است مانند مدل ساوینیوس . در این روش پیشنهادی که در سال ۱۳۷۱ به ثبت رسیده است، هـر دو پـرّه هم محور با هم زاویه ۹۰ درجه دارند و آزاد به کمـک نیـروی باد حول محور و با آن میچرخند . در این روش ۳ مجموعـه از این نوع پرّه ها با زاویه ۱۲۰ درجه در بالای هم قرار میگیرند و باعث چـرخش محوراصـلی میشـوند . بـر اسـاس ایـن روش سیستمی طراحی و ساخته شده که دارای برجی بیسـت متـری است . این سیستم، به کمک مجموعه ای که شامل جعبـه دنـده، افزایندة دور و ژنراتور سنکرون ۶۰ کیلو وات است، برقی سه فاز ۴۰۰ و یا ۲۲۰ ولت بـا فرکـانس ۵۰ هرتـز تولیـد میکنـد . نتایجی که بدست آمده حاکی از این اسـت کـه ایـن دسـتگاه بدون راه انداز با وزش بادی کم سـرعت، شـروع بـه چـرخش میکند . از جمله مزایای این دستگاه می توان به گشـتاور بسـیار خوب و ایمنی در مقابل صاعقه اشاره کرد .امـا مشـکل ترمـز هنوز در این سیستم حل نشده و در صورتیکه باد از پایین بـه بالا بوزد و قوی باشد ممکن است به آن آسیب برساند .