هنر نو یا به کلام متداول آرت نوو ۱ نهضتی بسیار زودگذر، اما فراگیر در هنر اروپای قرن نوزدهم و هنر نوین به حساب می آید. هنر نو نامی فراگیر در تمامی کشورها نبود و در کشورهای گوناگون به آن نام های مختلفی اطلاق می گردید. در کل این نهضت تجارب بسیار موفقی در هنرهای تزیینی همچون مبلمان ، جواهرات ، طراحی کتاب ، طراحی منسوجات و تصویرگری داشت.از دیگر حیطه های تجارب هنر نو می توان به تجاربی در زمینه معماری اشاره نمود.

هنرمندان این جنبش با تحقیق در اصول هنری اسلامی و احیای مبانی موجود در هنرهای تزئینی جهان اسلام، آثاری آفریدند که به لحاظ نوع کاربرد نقوش و استفاده از رنگهای درخشان و تابناک گاه به رقابت با آثار مشابه اسلامی بر میخیزند. این سبک که در اروپا در اواخر قرن نوزده شکل گرفت در ایران در اوایل حکومت پهلوی اول مورد توجه معماران ایران قرار گرفت.

معرفی هنر نو

قرن نوزدهم، مترادف با شکوفایی صنعت و پا گذاشتن به حیطه تولید انبوه است همچنین هنرمندان به دنبال راه های تازه ای می گشتند که ملازم با تحولات علمی، صنعتی و اجتماعی، نیازهای آنها را برآورده کند. جستجوی ارزش های معنوی توسط هنرمندان نیز بخشی از این تلاش بود. بسیاری از اشیای مکانیکی جدید، فاقد سنت، فرمال و کاربردی بودند. سوالات مطروحه در زمینه ی طراحی به واسطه نامشخص هر گونه پیشینه تاریخی حذف شده بود. در میانه ی قرن نوزدهم، به واسطه ی تحقیقات انجام شده بر روی تاثیرات مستقیم یا مشاهده برخی آثار معماری در ایران (به ویژه در تهران) که آشکارا تحت تاثیر برخی از گرایش های سبکی آرت نوو قرار دارند، نشان از ورود گسترده این جنبش هنری غرب به معماری معاصر ایران در مقطعی خاص دارد.