سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش منطقه ای معماری کویر

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

هوتن ایروانی – کارشناسی ارشد معماری، مدرس معماری در دانشگاه آزاد اسلامی واحد اردستا

چکیده:

کنفوسیون: "آیندگان مهمترین هستند"
کمیسیون جهانی توسعه و محیط در سال ۱۹۸۷ توسعه پایدار را توسعه ای تعریف می کند که جوابگوی نیازهای امروز بوده و تهدیدی برای نسل آینده جهت رسیدن به نیازهایش ایجاد ننماید.
مفهوم پایداری در یه مولفه: محیط، اقتصاد و اجتماع قابل بررسی است. و نیازهای انسان شامل:
غذا، پوشاک، مسکن، اشتغال و امنیت به طور عمده می باشد. برای رسیدن به معماری پایدار باید مصرف منابع غیر قابل تجدید را کاهش داده و به غنی سازی محیط طبیعی خود همت کنیم. معماری زمانی به پایداری نزدیک می گردد که در زمینه استفاده از منابع تجدید شونده انرژی، دوری از آلودگی ها و هماهنگی با محیط، در سیستم مدیریت منظم و هماهنگ به کارآیی بالا دست بیابد. معماری باید همانند یک درخت انار مانند ماشینی در طبیعت و همسو با آن و در جهت تقویت آن ساخته شود. در اینجا معماری دیروز و امروز کویری ایران را مقایسه و نتیجه گیری می کنیم:
آب: معماری دیروز: آب از زمین فراهم شده با کیفیت پایین تر به چرخه آب باز گردانده می شد.
معماری امروز: آب از منابع دور دست با صرفه هزینه بسیار فراهم شده و در کیفیت پایینتر به چرخه بازگردانده می شود.
انرژی خورشیدی:
معماری دیروز: در معماری دیروز تا حدی به انرژی خورشیدی توجه شده.
معماری امروز: از آن بی بهره هستیم.
مواد و مصالح:
معماری دیروز: با توجه به عمر مفید بالای بناهای گذشته و قابلیت استفاده مجدد از مصالحی مانند آجر، می توان گفت تا حدی در این مقوله معماری دیروز به پایداری نزدیک شده است.