سال انتشار: ۱۳۸۲

محل انتشار: چهارمین همایش مراکز تحقیق و توسعه صنایع و معادن

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

مریم سدهی زاده –

چکیده:

در آستانه آغاز قرن بیست و یکم نظام های مدیریتی و سیاسی در دو جهان “ توسعه یافته ” و “ درحال توسعه ” با مفهوم نوینی مواجه شده اند ، که ما از آن به عنوان توسعه پایدار یاد میکنیم . بر پایه این مفهوم بوده است که بسیاری از کشورها هم اکنون سازو کارهای برنامه ریزی خود را مبتنی بر عناصری کرده اند که عنصر پایداری را در مدیریت “ اقتصادی – صنعتی ” و “ سیاسی – اجتماعی ” ملحوظ می دارد . بطورکلی اصطلاح توسعه پایدار ترکیبی است از دو واژه که دو جنبه متفاوت را در یک نماد،متحد میسازد :
“ پیشرفت اقتصادی – صنعتی ” و “ کیفیت زیست محیطی ” .بدین ترتیب، دو مفهوم اغلب متضاد : “ اقتصاد ” و “ اکولوژی ” در کنار هم قرارگرفته و زیر بنای تفهیمی استراتژی توسعه پایدارراشکل میدهند . ناکامی نظام اقتصادی – اجتماعیدردستیابی به حداقل شرایط زندگی برای میلیونها نفر مردم ساکن در آشورهای توسعه نیافته موجب شده است تا بخش اعظم توجه اندیشمندان توسعه به سوی استراتژی تأمین نیازهای اولیه اجتماعی و اقتصادی جلب شود .
بر این پایه ، دسترسی به “ خدمات و کالاهای اساسی ” در زمره حقوق انسانی در سراسر جهان محسوب میشود . دیدگاه توسعه بر مبنای نیازهای اساسی به این نکته تأکید میورزد که باید از تأمین نیازهای هر فرد به کالاها و خدمات کافی، در سطحی بالاتر از یک سطح حداقل اطمینان یافت تا از این طریق به نخستین هدف توسعه اقتصادی دست یافت .