مقاله معناشناسي امنيت در مکتوبات سياسي فقهاي شيعه در عصر مشروطيت که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۷ در فصلنامه دانش انتظامي از صفحه ۱۷۷ تا ۲۰۲ منتشر شده است.
نام: معناشناسي امنيت در مکتوبات سياسي فقهاي شيعه در عصر مشروطيت
این مقاله دارای ۲۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله امنيت
مقاله امنيت ملي
مقاله عصر مشروطه
مقاله مکتوبات سياسي فقها

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: جمال ‌زاده ناصر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
امنيت از جمله مفاهيمي است که همواره مورد توجه انديشمندان سياسي و حاکمان سياسي بوده است تا آنجا که برخي تامين امنيت را وظيفه اصلي دولت ها دانسته اند. فقهاي شيعه نيز در دوره هاي مختلف تاريخي همواره به دنبال امنيت ديني و سياسي جامعه شيعي بوده اند و از قواعد و اصول فقهي مختلفي با استناد به قرآن و سيره معصومين در تامين امنيت شيعيان بهره گرفته اند. تقيه، امور حسبيه، مقدمه واجب، امر به معروف و نهي از منکر و حفظ جامعه اسلامي، از جمله قواعد و اصولي هستند که فقها در اثبات ضروري امنيت براي کشور و جامعه شيعي استفاده کرده اند. در عصر مشروطيت به دليل ضعف حکومت پادشاهي قاجاريه در تامين امنيت ملي جامعه، فقهاي شيعه سه مرجع بزرگ، آخوند خراساني، مازندراني، تهراني و آيت اله نائيني و ديگر فقهاي بزرگ شيعي، راه حل تامين امنيت را در همراهي با نهضت مشروطيت ديدند و به تبيين فقهي مشروطه اسلامي پرداختند. مقاله حاضر در صدد تشريح نگاه ديني فقها به مساله امنيت ملي در خلال مکتوبات سياسي آنهاست و مدعي است که برداشت فقها از امنيت ملي با توجه به ديدگاه هاي جديد در زمره ديدگاه هاي سلبي قرار مي گيرد.