مقاله مفهوم امامت در پرتو آيه ابتلاي حضرت ابراهيم (ع) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۶ در سفينه از صفحه ۱۱۵ تا ۱۳۹ منتشر شده است.
نام: مفهوم امامت در پرتو آيه ابتلاي حضرت ابراهيم (ع)
این مقاله دارای ۲۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله امامت
مقاله مقام امام
مقاله معني امام
مقاله تبعيت از امام
مقاله امامت تکويني
مقاله امامت تشريعي
مقاله تفسير قرآن
مقاله امامت ـ مفسران اهل سنت
مقاله امامت ـ مفسران شيعه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: غلامي اصغر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
امامت مقامي الاهي است که به برخي از پيامبران و بندگان برگزيده، عطا مي شود. تفسيرها و برداشتهاي متعددي از امامت ارايه شده و بر همين اساس، مباني متفاوتي در فهم مقام امامت به وجود آمده است. امام به معني کسي است که از او تبعيت مي شود. بر اساس آيه ۱۲۴ سوره بقره و با استناد به آيات و روايات، مقام امامت، عهدي الاهي است که به جعل خدا صورت مي گيرد و از مقام نبوت و رسالت افضل است. مقام امامت پس از ابتلائات الاهي، به حضرت ابراهيم (ع) عطا شده است.
برخي از مفسران اهل سنت، امامت مطرح شده در آيه را به نبوت و رسالت تفسير کرده اند. ديدگاههاي مفسران اهل سنت از جمله فخررازي، ذيل آيه مطرح و نقد و بررسي و سپس آرا مفسران شيعه بيان شده است. بعضي از مفسران نيز در تبيين آيه، مقام امامت تکويني را مطرح کرده اند که تا حدودي متاثر از مباني عرفاني و فلسفي است.