مقاله مقاله بازآموزي در مورد استئوآرتريت که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در كومش از صفحه ۱۴۷ تا ۱۵۴ منتشر شده است.
نام: مقاله بازآموزي در مورد استئوآرتريت
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله استئوارتريت
مقاله غضروف مفصلي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مقيمي جميله

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
استئوآرتريت يا آرتروز شايع ترين بيماري مفصلي است و اصلي ترين تظاهر آسيب شناسي (پاتولوژي) آن در سطح بافتي، تخريب موضعي غضروف مفصلي است، كه در مفاصل متحرك به وسيله تخريب غضروف مفصلي همراه با استخوان سازي جديد در سطح و حاشيه مفاصل درگير تظاهر مي كند. عوامل متعدد موضعي و يا عمومي در ايجاد و پيشرفت استئوآرتريت نقش دارند. سن، جنس، نژاد، ژنتيك، تراكم استخوان، هورمون هاي جنسي، اختلالات آندوكربن يا متابوليك، تغذيه، چاقي، ضربه هاي مفصلي عمده، فشار بيش از حد به مفصل ناشي از نوع شغل يا ورزش، اختلالات يا نقائص مادرزادي يا رشدي مفصل، بيماري هاي التهابي يا عفوني قبلي مفصل را مي توان جزء اين عوامل برشمرد.
شروع بيماري اغلب به صورت درد مبهم و متناوب در يك مفصل و معمولا به دنبال استفاده از آن مفصل خواهد بود. احساس خشكي خفيف همراه با درد مبهم در عضلات اطراف مفصل نيز مي تواند در ابتداي بيماري مشاهده شود. استئوآرتريت بر اساس شرح حال، معاينه باليني و راديوگرافي ساده تشخيص داده مي شود و درحال حاضر هيچ تست آزمايشگاهي اختصاصي ندارد.
آرتروز بر اساس آنچه كه بيان شد فرسايش در غضروف مفصلي است كه تاكنون درمان قطعي شناخته شده اي ندارد. اما به اين معنا نيست كه بيماران دچار اين مشكل به حال خود رها شده تا تمام غضروف مفصلي و بافت هاي حمايتي يك مفصل تا سر حد تخريب كامل پيش روي داشته باشند. برخورد هوشيارانه پزشك در برخورد با بيماران دچار استئوآرتريت مي تواند باعث جلوگيري از تخريب بيشتر غضروف مفصلي و حتي كند شدن روند دژنرسانس و به تعويق افتادن سير فرسايش بافت غضروفي شود.