سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی بهسازی و مقاوم سازی ایران

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

محمدجعفر کریمی صالحی – کارشناس ارشد برنامه ریزی شهری

چکیده:

دوام سکونت گاه های انسانی و استحکام بخشی به زیر ساخت ها، فضاهای عمومی، مراکز و ساختمان های مهم آن ، در طول تاریخ تمدن بشر، اولویت اندیشمندان، شهرسازان، معماران و متولیان سکونت گاه ها بوده است و همواره روش های بهینه برای آن تمهید و اجرا نموده اند چرا که سکونت گاه های بشری حائز جایگاه و ارزش های ویژه ای در زندگی و حیات انسان ها می باشد، آن ها محل زندگی، نشانه هم سازی با شرایط محیط طبیعی و زیست پیرامون، برآورد کننده نیازهای مادیمعنوی و بازتاب فرهنگ، تمدن، خاطرات و یادمان های انسانی است.
با پدید آمدن شهرهای بزرگ و نوین بعد از دوره صنعتی، و اهمیت حفظ سرمایه های انسانی، اجتماعی، و مادی در شهرها، و دسترسی بشر به مصالحمقاوم و رواج روش های مهندسی در ساخت و ساز، و پدیداری روش های علمی مقاومت سنجی و لرزه سنجی و ارائه روش های بهینه و موثر در مقاوم سازی و انباشت تجارب علمی در مقاوم سازی ، عملا بخش مهمی از مفاهیم و مبانی توسعه شهری به مقاوم سازی، استحکام بخشی و دوام و کارائی زیر ساخت ها و عناصر سکونت گاه ها اختصاص یافت.
از زاویه دید اشاره شده موارد ذیل مورد بررسی است:
الف – نیاز سنجی به مقاوم سازی و استحکام بخشی و رابطه آن ها با توسعه پایداری و ساختاری
ب – نیاز استراتژیک ، حیاتی و اقتضائی به روش های مقاوم سازی.
ج – بهسازی کالبدی و بهینه سازی کارکرد سکونت گاه به وسیله استحکام بخشی و مقاوم سازی
در مقاومت پیش رو محورهای فوق در مقابله با مهمترین حوادث ویرانگر محتمل برای نمونه سکونتگاهی همچون بافت قدیم و بافت های فرسوده شهری شیراز مورد بررسی و نتایج ارائه می گردد.
داده های نمونه موردی استفاده شده در این پژوهش، حاصل فعالیت و مشاهده مشارکتی و تحقیق میدانی است، همچنین در بکارگیری روش اسنادی، از گزارش های اجرائی و بازخورد اجرای استحکام بخشی در نمونه موردی استفاده گردیده است.