مقاله مقايسه اثربخشي الگوي درمان چند بعدي کل نگر و رويکرد تحليل رفتار کاربردي در درمان کودکان مبتلا به طيف اختلال هاي درخودماندگي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در روان شناسي باليني از صفحه ۲۷ تا ۳۵ منتشر شده است.
نام: مقايسه اثربخشي الگوي درمان چند بعدي کل نگر و رويکرد تحليل رفتار کاربردي در درمان کودکان مبتلا به طيف اختلال هاي درخودماندگي
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اختلال هاي طيف درخودماندگي
مقاله درمان تحليل رفتارکاربردي
مقاله الگوي درمان چند بعدي كل نگر (مدل حجتي)

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مشهدي علي
جناب آقای / سرکار خانم: سلطاني فر عاطفه
جناب آقای / سرکار خانم: حجتي مريم
جناب آقای / سرکار خانم: ريباي پرتيبا
جناب آقای / سرکار خانم: حسين زاده ملكي زهرا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: در حال حاضر چندين راهبرد براي درمان کودکان مبتلا به طيف اختلال هاي درخودماندگي از سوي پژوهشگران مختلف ارایه شده است. هدف پژوهش مقايسه اثربخشي الگوي درمان چند بعدي کل نگر (مدل حجتي) (HMTM) با رويكرد تحليل رفتار كاربردي (ABA) در بهبود نشانه هاي باليني كودكان مبتلا به طيف اختلال هاي درخودماندگي بود.
روش: طرح پژوهش حاضر از نوع شبه آزمايشي بود. نمونه پژوهش در برگيرنده ۲۰ آزمودني مبتلا به طيف اختلال هاي درخودماندگي بود که با استفاده از شيوه نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه درماني ABA (8 پسر و ۲ دختر) و الگوي درمان چند بعدي کل نگر (۷ پسر و ۳ دختر) قرار داده شدند. اين کودکان در ابتدا توسط فوق تخصص روان پزشک کودک و نوجوان مورد ارزيابي قرار گرفتند و بر اساس مصاحبه تشخيصي تجديد نظر شده درخودماندگي (ADIR) و برنامه مشاهده تشخيصي درخودماندگي (ADOS) تشخيص اختلال را دريافت كردند و به مرکز نور هدايت ارجاع داده شدند. در اين پژوهش از مقياس درجه بندي درخودماندگي كودكي، آزمون ماتريس هاي پيشرونده ريون رنگي کودکان، آزمون نقاشي گوديناف، آزمون بندر گشتالت، مقياس رشد اجتماعي واينلند و نمودارهاي ثبت عملکرد آزمودني ها با استفاده از فيلمبرداري از رفتارهاي کودکان استفاده شد. تحليل داده هاي پژوهش با استفاده از آزمون تحليل کواريانس (ANCOVA) انجام شد.
يافته ها: نتايج حاکي از آن بود که در آزمونهاي استاندارد (بجز آزمون بندر گشتالت) و نيز نمودارهاي رفتاري عليرغم تاثير بيشتر الگوي درمان HMTM نسبت به ABA در درمان کودکان مبتلا به طيف اختلال هاي درخودماندگي، تفاوت ها از لحاظ آماري معنادار نمي باشد (P>0.05).
نتيجه گيري: در مجموع مي توان بيان نمود که HMTM حداقل به اندازه روش ABA در درمان کودکان مبتلا به طيف اختلال هاي درخودماندگي موثر مي باشد و پژوهش هاي بيشتري براي مقايسه اين دو الگو با رفع محدوديت هاي اين پژوهش مورد نياز است.