مقاله مقايسه اثربخشي تمرين هاي اختصاصي ثبات دهنده عضلات و تمرين هاي ديناميک در بهبود ناتواني و درد مزمن گردن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي گرگان از صفحه ۲۹ تا ۳۸ منتشر شده است.
نام: مقايسه اثربخشي تمرين هاي اختصاصي ثبات دهنده عضلات و تمرين هاي ديناميک در بهبود ناتواني و درد مزمن گردن
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله درد مزمن گردن
مقاله تمرين ثبات دهنده
مقاله تمرين ديناميک

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اكبري اصغر
جناب آقای / سرکار خانم: غياثي فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: براهويي مريم
جناب آقای / سرکار خانم: عرب كنگان محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: تمرين ثبات دهنده گردن روشي است که براي بهبود مکانيسم هاي دروني ستون فقرات طراحي شده است و سبب ثبات فقرات گردن و آسيب ناپذيري آن مي گردد. اين مطالعه به منظور تعيين اثربخشي تمرين هاي اختصاصي ثبات دهنده عضلات گردن نسبت به تمرين هاي ديناميک در بهبود ناتواني و درد مزمن گردن انجام شد.
روش بررسي: اين کارآزمايي باليني تصادفي کنترل شده دو سوکور روي ۲۶ بيمار مراجعه کننده به کلينيک فيزيوتراپي دانشگاه علوم پزشکي زاهدان با تشخيص درد مزمن گردن طي سا ل هاي ۸۶-۱۳۸۵ انجام شد. بيماران به صورت تصادفي در دو گروه ۱۳تايي تمرين هاي ثبات دهنده و ديناميک قرار گرفتند. درد (رتبه اي) با مقياس اندازه گيري ديداري درد و Northwick Park Neck Pain Questionnaire (NPNPQ)، شدت ناتواني (رتبه اي) با Neck Disability Index (NDI)، قدرت عضلات گردن (بار) توسط Dynatest و دامنه هاي حرکتي (درجه) با گونيامتر مخصوص گردن قبل و پس از درمان ارزيابي شد. برنامه درمان براي هر دو گروه شامل ۲۴ جلسه تمرين طي ۱۲ هفته، هر هفته ۲ جلسه و هر جلسه ۴۵ دقيقه بود. از آزمون هاي t مستقل، من ويتني، t زوج و ويلکاکسون به ترتيب براي مقايسه نتايج قبل و بعد درمان بين گروهي و درون گروهي استفاده گرديد.
يافته ها: ميانگين درد گردن (NPNPQ) در گروه ثبات دهنده ۱۸٫۲۳±۰٫۷۷ به ۷٫۵۴±۴٫۳۹ و در گروه ديناميک از ۱۸٫۳۱±۳٫۹۹ به ۱۱٫۸۵±۳٫۸۹ کاهش يافت (P<0.05). ميانگين ناتواني (NDI) در گروه ثبات دهنده از ۲۲٫۶۹±۴٫۹۹ به ۸٫۲۳±۴٫۰۹ و در گروه ديناميک از ۲۲٫۲۳±۴٫۸۸ به ۱۴٫۹۲±۵٫۵۴ کاهش يافت (P<0.05). افزايش قدرت عضلات، دامنه حرکتي اکستانسيون و کاهش ميانگين درد و ناتواني بعد از درمان در گروه ثبات دهنده نسبت به گروه ديناميک بيشتر بود (P<0.05). اختلافي بين دو گروه از نظر قدرت عضلات فلکسور و فلکسور طرفي چپ و نيز دامنه فلکسيون و فلکسيون طرفي راست و چپ بعد از درمان وجود نداشت.
نتيجه گيري: اين مطالعه نشان داد که هر دو روش تمرين ثبات دهنده و تمرين ديناميک گردن در بيماران با درد مزمن گردن سبب افزايش قدرت عضلات سطحي و عمقي گردن، افزايش دامنه هاي حرکتي آن و کاهش درد و ناتواني مي شوند. همچنين استفاده از تمرين هاي ثبات دهنده در کاهش درد و ناتواني و افزايش قدرت، موثرتر از تمرين هاي ديناميک بود.