مقاله مقايسه اثر انوكساپارين با هپارين معمولي بر انفاركتوس حاد قلبي همراه با صعود قطعه STEMI که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در طب جنوب از صفحه ۱۹۸ تا ۲۰۵ منتشر شده است.
نام: مقايسه اثر انوكساپارين با هپارين معمولي بر انفاركتوس حاد قلبي همراه با صعود قطعه STEMI
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله انفاركتوس قلبي همراه با صعود قطعه ST
مقاله انوكساپارين
مقاله فيبرينوليز
مقاله هپارين معمولي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: طباطبايي سيدعبدالحسين
جناب آقای / سرکار خانم: پوربهي محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: مقدم منصور
جناب آقای / سرکار خانم: نبي پور ايرج
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهيمي عبدالعلي
جناب آقای / سرکار خانم: نصيري احمدآبادي مژده
جناب آقای / سرکار خانم: اشعرين محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: اسدي مجيد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه: بيشتر بيماران مبتلا به انفاركتوس حاد قلبي همراه صعود قطعه (STEMI) ST هنوز هم به وسيله ري پرفيوژن دارويي درمان مي شوند، كه هميشه موفقيت آميز نيست. به همين دليل تحقيق جهت موفقيت بيشتر ري پرفيوژن و با اضافه نمودن داروهاي ضد انعقاد جديدتر انجام مي شود. هدف از اين مطالعه اين است كه آيا اضافه كردن انوكساپارين به عنوان يك ضد انعقاد جديد در اين دسته از بيماران با تاثيرات برتر و امن تري در مقايسه با هپارين معمولي برخوردار است.
مواد و روش ها: در اين مطالعه باليني، ۱۵۰ بيمار کمتر از ۷۵ سال (۱۰۴ مرد و ۴۶ زن) با STEMI که تحت درمان با استرپتوکيناز (۱٫۵ ميليون واحد در ساعت) را به طور تصادفي انوکساپارين (۴۰mg بولوس داخل وريدي) يا هپارين معمولي دريافت کردند.
يافته ها: از ۷۵ بيمار گروه انوكساپارين (ميانگين سن ۹٫۴±۵۸٫۹) و گروه هپارين همگي از نظر عوامل خطر و دريافت ديگر درمان هاي دارويي مشابه بودند. زمان شروع علايم تا شروع درمان با فيبرينوليز نيز در هر دو گروه مشابه بود (P=0.13). كسر جهشي بطن چپ، در گروه انوكساپارين ۵٫۶±۴۵٫۲ درصد و در گروه هپارين ۷٫۳±۴۰٫۳ بود كه از نظر آماري قابل توجه بود (P=0.056). ميزان خونريزي هاي ماژوردر دو مورد و خون ريزي مينور در ۱۰ مورد از گروه انوکساپارين و خون ريزي مينور در ۵ بيمار از گروه هپارين رخ داد (P>0.056).
نتيجه گيري: اطلاعات اين مطالعه نشان داد که انوکساپارين در مقايسه با هپارين معمولي با تمايل به خو ن ريزي کمتري همراه بوده است. هر چند، اين يافته بايد بر اساس فوايد باليني تفسير گردد و مطالعات با تعداد نمونه بيشترو کنترل دقيق تر عوامل مخدوش کننده جهت تاييد آن لازم است.