مقاله مقايسه اثر کورتيکوستروئيد سيستميک و موضعي بر علايم باليني و آزمايشگاهي مبتلايان به رينيت آلرژيک سالانه که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در پژوهش در پزشکي از صفحه ۹۲ تا ۹۷ منتشر شده است.
نام: مقايسه اثر کورتيکوستروئيد سيستميک و موضعي بر علايم باليني و آزمايشگاهي مبتلايان به رينيت آلرژيک سالانه
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کورتيکوستروئيد
مقاله رينيت آلرژيک سالانه
مقاله درمان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فتح العلومي محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: دلخواه اكبري ليلا
جناب آقای / سرکار خانم: رمضان خاني عذرا
جناب آقای / سرکار خانم: نوحي سعيداله
جناب آقای / سرکار خانم: فتاحي بافقي علي
جناب آقای / سرکار خانم: گلجانيان تبريزي علي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: علي رغم اينکه کورتيکوستروئيدها يک گزينه درماني در درمان رينيت آلرژيک هستند، هنوز در انتخاب نوع کورتيکوستروئيد مصرفي براي بهبود علايم اتفاق نظر وجود ندارد. مطالعه حاضر با هدف مقايسه اثر دو نوع کورتيکوستروئيد سيستميک و موضعي بر علايم باليني و ايمونوگلوبين (IgE) E سرم در بيماران مبتلا به رينيت آلرژيک سالانه انجام گرديد.
روش بررسي: در اين کارآزمايي باليني اتفاقي، ۸۶ بيمار در دو گروه ۴۳ نفري مورد بررسي قرار گرفتند. براي گروه اول، قرص پردنيزولون (کورتيکواستروئيد سيستميک) و براي گروه دوم اسپري بيني بکلومتازون (کورتيکوستروئيد موضعي) تجويز گرديد. سطح سرمي
IgE و علايم آلرژي، قبل و بعد از درمان بصورت يک سوکور ارزيابي و ثبت گرديد. ميانگين IgE سرم در داخل هر گروه با آزمون t زوجي و بين دو گروه پس از درمان با آناليزکوواريانس؛ تفاوت توزيع افراد از نظر علايم باليني بين دو گروه با استفاده از آزمون کاي دو و Mantel-Haenszel و تغيير وضعيت علايم باليني در پايان درمان نسبت به قبل از درمان در داخل هرگروه با آزمون McNemar بررسي شد.
يافته ها: ميزان
IgE سرم در هر دو گروه پس از درمان کاهش معني داري داشت. با تعديل اثر ميانگين IgE قبل از درمان، مقدار IgE سرم بعد از گرفتن درمان، در گروه درمان سيستميک کاهش معني داري نسبت به گروه درمان موضعي داشت (P<0.05). پس از تعديل اثر وضعيت متغيرها قبل از درمان، خارش چشم و عطسه در گروه درمان سيستميک کاهش معني داري نسبت به گروه درمان موضعي (P<0.05) و احتقان بيني در گروه درمان موضعي کاهش معني داري نسبت به گروه درمان سيستميک داشت (P<0.001).
نتيجه گيري: کورتيکوستروئيدهاي سيستميک در بهبود علايم عطسه و خارش چشم اثربخشي بيشتري نسبت به کورتيکوستروئيد موضعي و در بهبود احتقان بيني،کورتيکوستروئيدهاي موضعي اثربخشي بيشتري نسبت به کورتيکوستروئيدهاي سيستميک دارند.