مقاله مقايسه بين روش کلاسيک برون گرايي توام با خميدگي با روش درون گرداني در جا اندازي نيمه در رفتگي سر راديوس در کودکان زير ۷ سال که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۰ در مجله دانشگاه علوم پزشکي گيلان از صفحه ۵۵ تا ۶۰ منتشر شده است.
نام: مقايسه بين روش کلاسيک برون گرايي توام با خميدگي با روش درون گرداني در جا اندازي نيمه در رفتگي سر راديوس در کودکان زير ۷ سال
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آسيب کودکان
مقاله چرخش ساعد رو به بالا
مقاله چرخش ساعد رو به پايين
مقاله مفصل آرنج
مقاله نيمه در رفتگي سر راديوس
مقاله نتايج درماني

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اسدي كامران‌
جناب آقای / سرکار خانم: مرداني كيوي محسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: نيمه در رفتگي سر راديوس از علل شايع مراجعه کودکان زير ۷ سال به مرکز اورژانس در اثر کشيدن مچ دست آن ها توسط والدين است. مقايسه اي بين شيوه جا اندازي سوپينيشن مچ دست همراه با فلکشن آرنج به عنوان روش متداول با روش هيپرپرونيشن در جا اندازي نيمه در رفتگي سر راديوس (آرنج کشيده شد).
هدف: مقايسه بين روش کلاسيک برون گرايي توام با خميدگي در جا اندازي نيمه در رفتگي سر راديوس در کودکان زير ۷ سال مراجعه کننده به بيمارستان پورسينا بين سال هاي ۱۳۸۲ تا۱۳۸۷ .
مواد و روش ها: اين مطالعه کارآزمايي باليني تصادفي است که کودکان بين سنين ۱-۷ سال که به دليل تشخيص باليني آرنج کشيده شده بين سال هاي ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۷ به اورژانس ارتوپدي بيمارستان پورسينا مراجعه کرده بودند بررسي شدند. بيماران به طور تصادفي تحت درمان با يکي از دو شيوه مذکور قرار گرفتند و هر ۵ دقيقه از نظر برگشت عملکرد اندام تحت معاينه قرار گرفتند. روش اوليه بعد از ۱۵ دقيقه، اگر عملکرد اندام باز نگشته بود، تکرار شد. عدم موفقيت درمان، ۳۰ دقيقه پس از تلاش اوليه، منجر به تغيير روش جا اندازي به روش ديگر مي شد. روش جايگزين ۱۵ دقيقه بعد در صورت عدم موفقيت تکرار و اگر هر دو روش ناموفق بود، آنگاه راديوگرافي آرنج از نظر وجود آسيب هاي ديگر انجام مي شد. پس از جمع آوري داده ها، تحليل آماري با کمک آزمون هاي کاي اسکوئر و تي-تست با کمک نرم افزار SPSS نسخه ۱۶ انجام گرديد.
نتايج: از ۱۱۰ بيمار واجد شرايط با ميانگين سني۱٫۵۱ ±۴٫۰۵ سال، ۵۸ بيمار (۱٫۴۱±۳٫۹۱ سال) به روش اول (SF) و ۵۲ بيمار (۱٫۶۲±۴٫۲۱ سال) به روش دوم (HP) تحت درمان قرار گرفتند(p=0.31) . %62.7 از بيماران پسر و مابقي %۳۷٫۳ دختر بودند. در ۴۷ بيمار (%۹۰٫۴) از ۵۲ بيماري که تحت درمان با (HP) قرار گرفتند، جا اندازي در همان تلاش اول موفقيت آميز بود. درحالي که در مورد SF اين رقم ۴۶ بيمار (%۷۹٫۳) از ۵۸ بيمار بود(p=0.11) . در پنج بيمار گروه (HP) نياز به سعي مجدد بود درحالي که اين تعداد در گروه ۱۲ SF مورد بود. درمان به روش هيپرپرونيشن(HP)  در ۱۰۰ درصد بيماران موفقيت آميز بود؛ در حالي که اين مقدار در گروه SF،  %87.9مورد بود. در نتيجه مشخص شد که ميزان موفقيت کلي روش  HP برتري معني داري نسبت به روش SF دارد(p=0.006) .
نتيجه گيري: در جا اندازي نيمه در رفتگي سر راديوس (آرنج کشيده شده)، روش هيپر پرونيشن در مقايسه با سوپينيشن-فلکشن موفقيت آميزتر است.