مقاله مقايسه تاثير استفاده از دو روش آموزش مجازي و سنتي بر مهارتهاي قابليت مدار دانشجويان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در مجله پزشكي هرمزگان از صفحه ۱۸۵ تا ۱۹۱ منتشر شده است.
نام: مقايسه تاثير استفاده از دو روش آموزش مجازي و سنتي بر مهارتهاي قابليت مدار دانشجويان
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آموزش
مقاله اينترنت
مقاله شبيه سازي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شهسواري اصفهاني سكينه
جناب آقای / سرکار خانم: مصلي نژاد ليلي
جناب آقای / سرکار خانم: سبحانيان سعيد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: همراه با رشد سريع تکنولوژي و آموزش مبتني بر اينترنت، روشهاي يادگيري ترکيبي گسترش يافته و کلاسهاي سنتي به سوي محيطهاي يادگيري مجازي سوق داده شده است. هدف اين مطالعه بررسي تاثير دو روش آموزش مجازي و سنتي بر مهارتهاي قابليت مدار دانشجويان مورد مطالعه بود.
روش کار: مطالعه نيمه تجربي روي دو گروه ۴۳ نفره در دو دوره متوالي از دانشجويان پرستاري سال اول دانشکده پرستاري و پيراپزشکي جهرم که واحد اصول و مهارتهاي پرستاري را اخذ کرده بودند و بصورت در دسترس انتخاب گرديدند، انجام گرديد. واحد اصول و فنون تلفيقي از واحد تئوري و عملي را شامل مي شود. در يک گروه مطالب تئوري به روش سخنراني و واحد عملي از طريق محيط آزمايشگاهي و با استفاده از مانکن و در گروه دوم مطالب تئوري و عملي از طريق سيستم هاي مجازي و انيميشن هاي تعاملي آموزش داده شد. در پايان از دانشجويان امتحان پايان ترم گرفته شد و مهارتهاي عملي در هر دو گروه به روش آزمون آسکي (ارزشيابي باليني ساختارمند عيني) مورد ارزشيابي قرار گرفت. ابزار گردآوري داده ها شامل امتحان کتبي مبتني بر اهداف آموزشي درس مذکور و چک ليست هاي مشاهده عملکرد بوده نتايج با استفاده ازSPSS  و از طريق آزمون هاي آمار توصيفي و تحليلي مورد مقايسه و تحليل قرار گرفت.
نتايج: اختلاف ميانگين نمرات دو گروه در واحد تئوري معني دار بود
(P=0.001). به گونه اي که ميانگين نمره تئوري در گروه تجربي بالاتر بود. بين ميانگين نمرات عملي عليرغم بيشتر بودن اين ميانگين در گروه آموزش سنتي اختلاف معني دار آماري وجود نداشت و اين امر مويد اين مطلب است که دو گروه از نظر توانايي انجام صحيح مهارت مشابه بودند.
نتيجه گيري: استفاده از سيستم هاي مجازي به دليل فعال بودن فراگير در امر يادگيري قابليت مدار و با توجه به تعاملي بودن نوع آموزش در آموزش هاي علوم پزشکي توصيه مي شود، اگر چه در بسياري از مهارت هاي عملي، بهره گيري از روش سنتي در کنار آموزش هاي نوين، با توجه به نوپا بودن آموزش هاي مجازي، مي تواند زمينه تعميق مهارت هاي فرا گرفته شده را فراهم آورد.