مقاله مقايسه تاثير داروهاي تتراسايكلين، اريترومايسين و پاويدون آيوداين ۲٫۵ بر ملتحمه كره چشم نئوناتوروم که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله پزشكي كوثر از صفحه ۹۹ تا ۱۰۴ منتشر شده است.
نام: مقايسه تاثير داروهاي تتراسايكلين، اريترومايسين و پاويدون آيوداين ۲٫۵ بر ملتحمه كره چشم نئوناتوروم
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ورم ملتحمه
مقاله ملتحمه کره چشم نئوناتوروم
مقاله اريترومايسين
مقاله تتراسايکلين
مقاله پاويدون آيوداين
مقاله پروفيلاکسي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: آقا علي شيري علي‌
جناب آقای / سرکار خانم: نادري مصطفي
جناب آقای / سرکار خانم: جديدي خسرو
جناب آقای / سرکار خانم: نوريان وحيد
جناب آقای / سرکار خانم: رفيع زاده پرويز

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
اهداف: «ملتحمه كره چشم نئوناتوروم (ON)» به بروز علايم ورم ملتحمه در ۲۸ روز اول زندگي نوزاد اتلاق مي شود. مهم ترين عوامل عفونت ON نايسريا گنوره، كلاميديا تراكوماتيس و استافيلوكوكوس اورئوس هستند. هدف از اين مطالعه، بررسي تاثير سه داروي اريترومايسين، تتراسايكلين، قطره پاويدون آيوداين و قطره اشك مصنوعي در پيشگيري از بروز ON بود.
مواد و روش ها: در اين كارآزمايي باليني تصادفي، ۳۲۱ نوزاد متولدشده طي بازه ۶ماهه در يك بيمارستان شهر تهران و بيمارستان شريعتي بندرعباس به روش تصادفي وارد مطالعه شدند. پس از گرفتن نمونه از ملتحمه، داروهاي ايترومايسين، تتراسايكلين، اشك مصنوعي و قطره پاويدون آيوداين %۲٫۵ در چشم راست استفاده و چشم مقابل به عنوان كنترل در نظر گرفته شد. پرسش نامه اي حاوي اطلاعات مادر و نوزاد هنگام تولد تكميل شد. در صورت بروز علايم، انجام كشت ترشحات چشم بيمار صورت گرفت. داده ها با نرم افزار SPSS13 و آزمون هاي  Tوابسته و مجذور كاي آناليز شد.
يافته ها: ۶۱ نوزاد (%۱۹) دچار علايم ورم ملتحمه شدند؛ در ميان آنها، ۱۴ مورد (%۲۲٫۹) كشت مثبت داشتند. در گروه اريترومايسين، تتراسايكلين، اشك مصنوعي و پاويدون آيوداين به ترتيب ۷٫۶۹، ۱۱٫۵۸، ۶٫۲۵ و %۹٫۱ دچار علايم شدند. بين بروز علايم و نيز كشت ميكروبي و نوع داروي استفاده شده به عنوان پروفيلاكسي رابطه معني داري ديده نشد و نيز تفاوتي معني دار در نوع زايمان و بروز علايم ON وجود نداشت.
نتيجه گيري: با توجه به معني دار نبودن ميزان بروز علامت در گروه هاي دريافت كننده پروفيلاكسي، استفاده روتين از پروفيلاكسي نمي تواند به صورت يك الزام مطرح گردد و خود مويد نياز به انجام مطالعات بيشتر دقيق در آينده است.