مقاله مقايسه تاثير سه نوع تراش بر ميزان مقاومت به شکست بريج هاي FRC خلفي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در تحقيق در علوم دندانپزشكي از صفحه ۲۴ تا ۳۱ منتشر شده است.
نام: مقايسه تاثير سه نوع تراش بر ميزان مقاومت به شکست بريج هاي FRC خلفي
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بريج کامپوزيتي تقويت شده با فايبر
مقاله اينله بريج خلفي
مقاله فريم ورک
مقاله طراحي تراش
مقاله مقاومت به شکست

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مهدوي ايزدي ظفر
جناب آقای / سرکار خانم: جلاليان عزت اله
جناب آقای / سرکار خانم: قريشي ابهري مريم السادات

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: استفاده از رزين کامپوزيت هاي تقويت شده با فايبر در سالهاي اخير گسترش يافته و همچنين تنوع زيادي در ميزان تراش و روش ساخت فريم ورک آنها وجود دارد. اين تحقيق به منظور مقايسه تاثير سه روش استفاده از پستهاي پيش ساخته تقويت شده با فايبر در طراحي فريم ورک اينله بريجهاي FRC خلفي طراحي شد و مقاومت به شکست اين طرح فريم ورک با دو طرح متداول اينله بريجهاي داخل تاجي ساخته شده به صورت invitro و با روش  directمورد مقايسه قرار گرفت.
مواد و روش ها: تحقيق به صورت Experimental انجام گرديد و در آن از ۶۰ دندان سالم و تازه کشيده شده انسان براي ساخت سه گروه ده تايي اينله بريج سه واحدي خلفي با مدل کلينيکي جايگزيني پرمولر دوم منديبل استفاده شد. گروه A با استفاده از نوار FRC و تراش box-shaped  گروه B با استفاده از نوار FRC و تراش tub-shaped و گروه C با استفاده از پست هاي پيش ساخته FRC و با تراش Groove آماده شد پس از ساختPDL  مصنوعي، دندانهاي پايه با استفاده از دستگاه سروير در آکريل خود پخت(PMMA)  و با فاصله ۷ ميليمتر مانت شدند و بريج  FRC جايگزين پرمولر دوم بصورت مستقيم ساخته شد. پس از آن نمونه ها در دستگاه Universal Testing Machine (Instron 1195) و با سرعت  1mm/minتحت نيروي عمودي قرار گرفتند. منحني اعمال نيرو تا شکست اوليه نمونه ها و همچنين محل شکستگي در هر نمونه ثبت شد و سپس داده ها از طريق آزمون ANOVA مورد قضاوت آماري قرار گرفت.
يافته ها: ميزان مقاومت به شکست در گروههاي B, A به ترتيب  101 N±۵۱۲ و در گروه ۱۳۶ N, C±۵۸۴ گزارش شد. با استفاده از تست آماري kruskal-valis و اختلاف معناداري بين سه گروه مشاهده نشد(P<0.7) . شکستگي به صورت ترک و شکاف و در ونير کامپوزيتي مشاهده شد و فريم ورک در همه نمونه ها سالم و بدون تخريب باقي ماند.
نتيجه گيري: ميزان مقاومت به شکست در هر سه گروه نوع تراش مشابه است و با توجه به کاهش قابل توجه ميزان تراش دندان هاي پايه در فريم ورک طراحي شده در گروه C احتمالا مي توان اين روش جديد را يک روش رضايت بخش براي جايگزيني يک دندان خلفي کوچک با حداقل تراش تلقي نمود.