مقاله مقايسه تاثير يك جلسه تمرين هوازي و مقاومتي بر فعاليت فاكتورهاي انعقادي دختران سالم که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در آذر و دي ۱۳۸۹ در مجله تحقيقات علوم پزشكي زاهدان (طبيب شرق) zahedan journal of research in medical sciences از صفحه ۳۳ تا ۳۷ منتشر شده است.
نام: مقايسه تاثير يك جلسه تمرين هوازي و مقاومتي بر فعاليت فاكتورهاي انعقادي دختران سالم
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تمرين مقاومتي
مقاله تمرين هوازي
مقاله انعقاد خون
مقاله فيبرينوژن

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حبيبيان معصومه
جناب آقای / سرکار خانم: موسوي سيدجعفر
جناب آقای / سرکار خانم: تجاري فرشاد
جناب آقای / سرکار خانم: موسوي گيلاني سيدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: تمرينات ورزشي روشي موثر براي كاهش بيماري هاي قلبي عروقي مي باشند، اما تاثير نوع ورزش بر سيستم انعقادي مورد بحث است. هدف اين پژوهش مقايسه پاسخ فاكتورهاي انعقادي زنان سالم به يك جلسه تمرين هوازي و مقاومتي است.
مواد و روش كار: اين مطالعه نيمه تجربي در سال ۸۸ بر روي ۲۰ دانشجوي دختر سالم از بين دانشجويان رشته تربيت بدني دانشگاه آزادساري انجام شد. نمونه گيري به صورت در دسترس و هدفمند انجام گرديد. نمونه ها به طور تصادفي در دو گروه مجزا قرار گرفتند و يك گروه تمرين هوازي (با حداكثر اكسيژن مصرفي ۷۵-۶۵ درصد) و يك گروه تمرين مقاومتي با شدت ۸۰ درصد از يك تكرار بيشينه را انجام دادند. آزمودني ها از نظر پارامترهاي آنتروپومتريك، حداكثر اكسيژن مصرفي و سن همسان شدند. پنج ميلي ليتر خون در مراحل قبل از آزمون، بلافاصله و ۶۰ دقيقه پس از آزمون، گرفته شد. از آزمون اندازه گيري هاي مكرر و t مستقل براي بررسي داده ها استفاده شد.
يافته ها: بلافاصله بعد از يك جلسه تمرين هوازي و مقاومتي زمان PT در هر دو گروه  (P<0.001)و زمان aPTT كاهش معني داري (به ترتيب  P=0.006)و (P<0.001 يافت و در يك ساعت پس از تمرين تا سطح بيش از پايه، افزايش معني داري در زمان aPTT در گروه هوازي  (P=0.006)و در گروه مقاومتي (P<0.001) مشاهده شد. بين ميانگين هاي aPTT و PT دو گروه در مراحل مختلف آزمون تفاوت معني داري مشاهده نشد و تاثير تمرين مقاومتي بر افزايش غلظت فيبرينوژن بلافاصله بعد از يك جلسه تمرين بيشتر از تمرين هوازي بود(P=0.035) .
نتيجه گيري: تمرينات حاد هوازي و بي هوازي هر دو سبب فعال سازي ملايم و گذراي سيستم انعقادي و افزايش زمان هاي انعقادي مي شوند.