مقاله مقايسه تاﺛﻴر مانور ريتگن و عدم دستکاري پرينه در مرحله دوم زايمان بر آسيب پرينه که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در مجله علمي پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي اردبيل از صفحه ۲۳۵ تا ۲۴۱ منتشر شده است.
نام: مقايسه تاﺛﻴر مانور ريتگن و عدم دستکاري پرينه در مرحله دوم زايمان بر آسيب پرينه
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آسيب پرينه
مقاله ريتگن
مقاله زنان اول زا

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سهرابي معصومه
جناب آقای / سرکار خانم: ايوان بقا ريحانه
جناب آقای / سرکار خانم: شيرين‌ كام رقيه
جناب آقای / سرکار خانم: كوشاور حسين

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: آسيب پرينه به طور شايع به هنگام زايمان اتفاق مي افتد و مي تواند باعث عوارض کوتاه مدت و بلند مدت بعد زايماني شود. درد، خونريزي و اختلالات ادراري، روده اي، جنسي از عوارض پس از زايمان مرتبط با آسيب پرينه مي باشد و سلامت مادر و نوزاد را به خطر مي اندازد. هدف اين مطالعه، مقايسه تاثير دو روش کنترل پرينه ” مانور ريتگن و عدم دستکاري پرينه” در مرحله دوم زايمان بر ميزان و درجه پارگيهاي پرينه و ترميم پارگيها در زنان اول زا مي باشد.
روش کار: اين مطالعه از نوع کارآزمايي باليني تصادفي است. در اين مطالعه ۷۰ زن اول زايي که تمايل به شرکت در پژوهش و شرايط انجام زايمان طبيعي را داشتند، به صورت تصادفي در دو گروه ريتگن (۳۵ نفر) و عدم تماس پرينه (۳۵ نفر) قرار گرفتند. در مادراني که در گروه ريتگن قرار گرفته بودند در مرحله دوم زايماني هنگامي که سر جنين پرينه را متسع مي کرد، از طريق پرينه و درست در جلوي استخوان دنبالچه با يک دست بر روي چانه جنين فشار رو به جلو اعمال مي شد و در همان زمان با دست ديگر فشار رو به بالا بر سر جنين (اکسي پوت) وارد مي گرديد. در روش عدم تماس پرينه در طي مرحله دوم زايمان تا زمان خروج سر جنين، پرينه لمس نمي شد و تنها از قسمت قدامي و پيشابراه به هنگام خروج سر حمايت مي شد. داده هاي بدست آمده از مطالعه به وسيله روش هاي آماري توصيفي، رابطه مجذور کاي، تفاوت ميانگين تي تست و آزمون ناپارامتري من ويتني و با استفاده از نرم افزار SPSS 15 مورد بررسي و تجزيه وتحليل آماري قرار گرفت.
يافته ها: ميزان سلامت پرينه در گروه عدم تماس پرينه با اختلاف معني داري بيشتر از گروه ريتگن بود (%۷۴٫۳, %۴۲٫۹)(p=0.01). ميزان پارگي درجه ۱و ۲ در گروه عدم تماس پرينه با تفاوت معني داري کمتر از گروه ريتگن بود (p=0.01) (%45.7، %۲۰ و %۱۱٫۴، %۵٫۷) در زمينه پارگي پرينه قدامي «اطراف پيشابراه، لبيال، واژن» (p=0.3) و نياز به ترميم پارگيها اختلاف آماري معني داري بين دو گروه وجود نداشت.
نتيجه گيري: عدم تماس پرينه در مرحله دوم زايماني احتمال سلامت پرينه را افزايش مي دهد.