مقاله مقايسه ترميم عصب در روش هاي انتها به انتها، انتها به کنار با ايجاد دريچه و انتها به کنار بدون ايجاد دريچه در اندام تحتاني موش که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در نشريه جراحي ايران از صفحه ۱۷ تا ۲۴ منتشر شده است.
نام: مقايسه ترميم عصب در روش هاي انتها به انتها، انتها به کنار با ايجاد دريچه و انتها به کنار بدون ايجاد دريچه در اندام تحتاني موش
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آناستوموز انتها به انتهاي عصب
مقاله آناستوموز انتها به کنارعصب
مقاله بهبود عملکرد حرکتي
مقاله بررسي بافت شناسي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سيدفروتن سيدكمال
جناب آقای / سرکار خانم: صالحي حسين
جناب آقای / سرکار خانم: منصوري كوروش
جناب آقای / سرکار خانم: بختياري مهرداد
جناب آقای / سرکار خانم: ابوطالب حميد
جناب آقای / سرکار خانم: پدرام سپهر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: عليرغم مطالعات متعدد در ترميم عصب به روش انتها به کنار (End-to- side)، نتايج بسيار متناقض مي باشد. علت توجه به اين روش در چند نکته اساسي نهفته است: اولا” در مواردي که جراح به علت عدم دسترسي به اعصاب اصلي انتخاب ديگري ندارد، اين روش بسيار راه گشا است. ثانيا”در اين روش به عصب دهنده معمولا” آسيبي از نظر عملکردي وارد نمي شود و ثالثا” اين روش در مقايسه با روش هاي کلاسيک بسيار ساده است و نياز به وقت و تشريح بدني کمي دارد. در بسياري از مطالعات فقط به بررسي نتايج با روش هاي پاراکلينيک و يا يافته هاي کلينيکي توجه شده است. به نظر مي رسد مطالعه اي که در آن بررسي نتايج پاراکلينيکي و کلينيکي با هم در نظر گرفته شود، مفيد و ضروري است و اين مطالعه در اين راستا طراحي شده است.
مواد و روش ها: در اين مطالعه ۴۰ موش بطور تصادفي به چهار گروه ده تايي تقسيم شدند: ۱- گروه اول: عصب پرونيال در اندام تحتاني چپ در قسمت انتهايي ران قطع و به داخل عضله ادوکتور بخيه شد (کنترل).
۲- گروه دوم: عصب پرونيال در اندام تحتاني چپ در قسمت انتهايي ران قطع و به روش انتها به انتها ترميم شد (آناستوموز انتها به انتها).
۳- گروه سوم: عصب پرونيال در اندام تحتاني چپ در قسمت انتهايي ران قطع و به روش انتها به کنار به عصب تيبيال پيوند شد ولي اپي نوريوم روي تيبيال باز شد (آناستوموز انتها به کنار با دريچه).
۴- گروه چهارم: عصب پرونيال در اندام تحتاني چپ در قسمت انتهايي ران قطع و به روش انتها به کنار به عصب تيبيال پيوند شد، ولي اپي نوريوم روي تيبيال باز نشد (آناستوموز انتها به کنار بدون ايجاد دريچه). در هر گروه ۱۰ موش در نظر گرفته شد. ۱ و ۸ و ۱۶ هفته پس از عمل جراحي فوت پرينت از تمام موش ها گرفته شد و معيارهاي عملکرديPFI  و غيرعملکردي بررسي شد و نتايج با هم مقايسه شد. داده هاي حاصل از بررسي شمارش اکسوني با استفاده از آزمون آماري One Way ANOVA و Paired Sample T-test مورد بررسي قرار گرفتند و از آزمون پست هاک Tukye جهت تاييد نتايج استفاده شد و داده هاي حاصل از بررسي SFI با استفاده از آزمون داده هاي تکراري مورد بررسي قرار گرفتند و از آزمون دانت نيز جهت تاييد داده ها استفاده شد.
يافته ها: در همه گروه هاي تجربي (گروه هاي ۲،۳،۴) بهبود عملکرد حرکتي (PFI) در هفته ۸ و ۱۶ پس از جراحي از نظر آماري معنادار نبود (P 0.05) ولي در مطالعات بافت شناسي شمارش اکسوني در گروه انتها به کنار با ايجاد دريچه بهتر از ساير گروه ها بود (P<0.05).
نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي اين مطالعه مولفان معتقدند روش ترميم انتها به کنار باعث ترميم عصب و رشد آکسون ها همچنين بهبود عملکرد قابل مقايسه با روش کلاسيک انتها به انتها در موش مي شود. ولي با توجه به اينکه اندازه و قطر اعصاب و همچنين عضلاتي که بايستي عصب گيري شوند. در انسان ها خيلي بزرگتر از موش هستند و ممکن است نتايج ترميم عصب خصوصا نتايج عملکردي متفاوت باشند. پيشنهاد مي شود براي تعميم يافته هاي فوق مطالعه اي تجربي در يک مدل حيواني بزرگتر مثل ميمون، مطالعه مشابه تکرار شود.