مقاله مقايسه دو روش ترمومتري تمپانيک و رکتال که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در پژوهش پرستاري از صفحه ۲۵ تا ۳۲ منتشر شده است.
نام: مقايسه دو روش ترمومتري تمپانيک و رکتال
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله دماي تمپانيك
مقاله دماي رکتال
مقاله ترمومتري

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شمشيري محمود
جناب آقای / سرکار خانم: حبيبي سولا عقيل
جناب آقای / سرکار خانم: سالاروند شهين
جناب آقای / سرکار خانم: محمدپور علي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: کنترل دماي بدن بيماران، يکي از وظايف پرستاري باليني مي باشد. در بالين، درمان صحيح بيماران با کنترل صحيح دماي بدن امکان پذير است. محل هاي مختلفي براي کنترل دماي بدن وجود دارد، که شامل رکتال، دهان، زيربغل و تمپانيک مي باشد. از دير باز دماي رکتال به عنوان دماي مرکزي کمتر تهاجمي در نظر گرفته مي شود.
هدف: اين پژوهش با هدف مقايسه دو روش ترمومتري تمپانيک و رکتال انجام گرديد.
روش: اين پژوهش از نوع مقايسه اي بود. تعداد نمونه هاي تحت مطالعه ۳۳۶ نفر بود که به روش در دسترس انتخاب شدند. بيماران تحت مطالعه ۸۵-۱۶ ساله بودند. براي اندازه گيري دماي تمپانيک از دماسنج ترمواسکن براون مدل ۶۰۲۰ و براي اندازه گيري دماي رکتال از دماسنج ديجيتالي سامسونگ استفاده شد. براي تعيين پايايي دماسنج ها از روش کاليبراسيون استفاده گرديد. علاوه بر آن طبق گزارش شرکت هاي سازنده، هر دو دماسنج از خطاي دروني ۰٫۱ درجه سانتي گراد برخوردار بودند. داده ها وارد نرم افزار SPSS v.14 و Medcalc v.9 شد و با استفاده از آمار توصيفي، آزمون تي زوج، همبستگي پيرسون، آناليز «بلند و آلتمن»، تست هاي حساسيت، ويژگي، ارزش اخباري مثبت و منفي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.p-value  کمتر از ۰٫۰۵ معنادار در نظر گرفته شد.
يافته ها: آزمون تي زوج نشان داد، ميانگين دماي تمپانيک در مقايسه با ميانگين دماي رکتال از نظر آماري معنادار است (P=0.0001). آناليز «بلند و آلتمن» نشان داد که ميانگين دماي رکتال ۰٫۲۳oC بيش از ميانگين دماي تمپانيک مي باشد؛ اما حدود توافق اختلاف %۹۵ براي دماي تمپانيک راست و دماي رکتال، -۰٫۹۱ الي ۰٫۵۱ بود. همچنين حدود توافق اختلاف %۹۵ براي دماي تمپانيک چپ و دماي رکتال در گستره -۰٫۸۸ الي ۰٫۴۱ قرار داشت. همبستگي بين دماي رکتال با دماي تمپانيک راست و دماي رکتال (r=0.88) و دماي تمپانيک چپ و رکتال (r=0.89) نيز بالا بود.
نتيجه گيري: علي رغم وجود همبستگي بالا بين دماي رکتال و دماي تمپانيک، اختلاف اين دو از لحاظ آماري و باليني معنادار بود، پس مي توان نتيجه گيري کرد که دماي تمپانيک نمي تواند دماي رکتال را با توافق بالا منعکس کند. در نهايت، بر اساس نتايج پژوهش حاضر نمي توان با يقين بالا روش تمپانيک را جايگزين روش رکتال نمود. در عين حال هر کدام از روش هاي مذکور در بالين کارايي، مزايا و معايب خاص خود را دارا هستند.