مقاله مقايسه رميفنتانيل با آلفنتانيل در کيفيت لوله گذاري تراشه که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۸ در علوم پزشكي رازي (مجله دانشگاه علوم پزشكي ايران) از صفحه ۲۴ تا ۳۲ منتشر شده است.
نام: مقايسه رميفنتانيل با آلفنتانيل در کيفيت لوله گذاري تراشه
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آلفنتانيل
مقاله رميفنتانيل
مقاله پروپوفول
مقاله لوله گذاري تراشه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ايماني فرناد
جناب آقای / سرکار خانم: انتظاري سعيدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: تقي پورانوري زهرا
جناب آقای / سرکار خانم: مرادي لاكه مازيار

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: مخدرها، مانند آلفنتانيل، براي سهولت لوله گذاري تراشه بدون استفاده از داروهاي شل کننده عضلاني، در بيماران تحت اعمال جراحي الکتيو بکار رفته اند. هدف از اين مطالعه بررسي امکان لوله گذاري تراشه با پروپوفول و رميفنتانيل و مقايسه آن با پروپوفول و آلفنتانيل، بدون آنکه از داروهاي شل کننده عضلاني استفاده گردد، مي باشد.
روش بررسي: ۱۰۰ بيمار در کلاس يک (American Society of Anesthesiologists) ASA جهت انجام جراحي الکتيو، در اين مطالعه آينده نگر، تصادفي و دوسرکور قرار گرفتند. بيماران در دو گروه شاهد و کنترل قرار داده شدند. در گروه شاهد (آلفنتانيل)، آلفنتانيل با دوز ۵۰ ميکروگرم بر کيلوگرم بصورت وريدي در ۱۰ ثانيه تزريق و بعد از ۴۵ ثانيه يا در صورت بروز ايست تنفسي، پروپوفول به ميزان ۲ ميلي گرم بر کيلوگرم در مدت ۵ ثانيه تزريق گرديد و بعد از گذشت ۳۰ ثانيه، لارنگوسکپي و لوله گذاري تراشه انجام شد. در گروه مورد مطالعه (رميفنتانيل) فقط بجاي آلفنتانيل از رميفنتانيل با دوز ۵ ميکروگرم بر کيلوگرم استفاده گرديد. ارزيابي کيفيت لوله گذاري تراشه بر اساس نمره بندي امکان لارنگوسکپي، باز بودن طناب هاي صوتي، شلي فک تحتاني و حرکت اندام ها (نمره از ۱ تا ۴) بود. معيارهاي نمره بندي لوله گذاري، با استفاده از آزمون هاي غيرپارامتريک، در دو گروه مورد مقايسه قرار گرفت.
يافته ها: اختلاف معني داري بين دو گروه از نظر اطلاعات دموگرافيک (سن، وزن و جنس) وجود نداشت. معيارهاي لارنگوسکپي، شلي فک تحتاني و حرکت اندام ها در دو گروه رميفنتانيل و آلفنتانيل مشابه همديگر بود و اختلاف آماري قابل توجهي وجود نداشت ولي طناب هاي صوتي در گروه رميفنتانيل به طور معني داري بازتر از گروه آلفنتانيل بود (P=0.028). بين تمام پارامترهاي مورد بررسي، ارتباط دو به دوي همبستگي مثبتي وجود داشت.
نتيجه گيري: در اين مطالعه بدنبال تزريق رميفنتانيل و پروپوفول، شرايط عالي لوله گذاري تراشه نه تنها مشابه تزريق آلفنتانيل و پروپوفول در اغلب بيماران ايجاد شد، بلکه از نظر معيار باز بودن طناب هاي صوتي، شرايط بهتري نسبت به آلفنتانيل فراهم شده بود؛ بنابراين، براي پرهيز از تجويز شل کننده عضلاني مي توان از رميفنتانيل و پروپوفول براي لارنگوسکپي و لوله گذاري تراشه در بيماران جوان و سالم استفاده نمود.