مقاله مقايسه سطح سيتوكاين هاي IL-5؛ IL-10؛ IL-12 و IL-18 مترشحه از سلول هاي PBMC در بيماران مبتلا به ليشمانيوز پوستي بهبود يابنده و غيربهبود يابنده که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشکي و خدمات بهداشتي درماني همدان از صفحه ۵ تا ۱۱ منتشر شده است.
نام: مقايسه سطح سيتوكاين هاي IL-5؛ IL-10؛ IL-12 و IL-18 مترشحه از سلول هاي PBMC در بيماران مبتلا به ليشمانيوز پوستي بهبود يابنده و غيربهبود يابنده
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سيتوكاين ها
مقاله ليشمانيوز پوستي
مقاله ضايعات پوستي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مهاجري مسعود
جناب آقای / سرکار خانم: شمسيان سيدعلي اكبر
جناب آقای / سرکار خانم: نهروانيان حسين
جناب آقای / سرکار خانم: محمودي محمود
جناب آقای / سرکار خانم: يزدان پناه محمدجواد
جناب آقای / سرکار خانم: فتحي مقدم فرهاد
جناب آقای / سرکار خانم: شاهي مريم

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه و هدف: ليشمانيوز يک مشکل مهم بهداشتي در سراسر جهان از جمله کشور ما ايران مي باشد. ضايعات پوستي عموما خود بهبود يابنده اند اما اشکال غيربهبود يابنده ليشمانيوز پوستي نيز اخيرا افزايش يافته است. القاي پاسخ سلولهاي نوعT-helper type1(Th1) به مقاومت در برابر بيماري کمک مي کند در حاليکه پاسخ هاي T-helper type2 (Th2)  باعث حساسيت در برابر بيماري مي شود. با ارزيابي سيتوكاين هاي (IL-5)، (IL-10)، (IL-12) و (IL-18)  مترشحه از سلول هاي مونونوکلئر خون محيطي (PBMC) در بيماران ليشمانيوز پوستي بهبود يابنده و غيربهبود يابنده، نقش اين سيتوكاينها را در بهبود بيماران بررسي مي کنيم.
روش كار: سطح سيتوكاين هاي مترشحه از سلولهاي PBMC در ۶۰ نفر از بيماران بهبوديابنده و غيربهبود يابنده و گروه کنترل درمانگاه شماره يک آب و برق و بيمارستان قائم مشهد در سال ۱۳۸۵ پس از تحريک با آنتي ژن ليشمانيا ماژور و ميتوژن در محيط in vitro توسط روش اليزا و استفاده از كيت هاي صنعتي ارزيابي شد.
نتايج: سلول هاي
PBMC افراد بهبود يافته،  IL-12را با غلظت ۲۳۶٫۵۵±۳۸٫۰۰ و بيش از بيماران غيربهبوديابنده ترشح کردند (p<0.05 در حاليکه در بيماران غيربهبوديابنده (۵۲٫۱۴±۶۵٫۲۱pg/ml) IL-5 و (۳۰٫۱۹±۱۸٫۷۳pg/ml) IL-10 بيش از بيماران بهبود يافته ترشح شدند (p<0.005). همچنين دريافتيم IL-18 در بيماران غيربهبوديابنده با غلظت ۴۳۳٫۰۲±۲۲۵٫۳۰pg/ml به طور معني داري بيش از افراد بهبود يافته ترشح مي شود (p=0.003).
نتيجه نهايي: با توجه به نتايج بدست آمده مي توان نتيجه گرفت که IL-12 در افراد بهبود يافته نسبت به افراد غيربهبود يافته بيشتر ترشح مي شود وليIL-18  که باعث افزايش ترشح IL-12 و فعاليت سلول هاي Th1 مي شود در مواقعي که ترشح IL-12 کاهش مي يابد، در افراد غيربهبوديافته بيشتر ترشح مي شود و در آنها باعث القا پاسخ هاي Th2 و پيشرفت بيماري مي شود.