مقاله مقايسه مارکرهاي ايمنوهيستوشيمي Cox، Ckit و Ki67 در گليوبلاستوما مولتي فورم و ديگر تورمورهاي اوليه مغزي در يک بررسي ۱۰ ساله که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در فروردين ۱۳۸۹ در مجله دانشکده پزشکي اصفهان از صفحه ۸ تا ۱۴ منتشر شده است.
نام: مقايسه مارکرهاي ايمنوهيستوشيمي Cox، Ckit و Ki67 در گليوبلاستوما مولتي فورم و ديگر تورمورهاي اوليه مغزي در يک بررسي ۱۰ ساله
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تومور مغزي
مقاله گليوبلاستوما
مقاله پاتولوژي
مقاله ايميونوهيستوشيمي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ملك پورافشار رضا
جناب آقای / سرکار خانم: دهستاني عليرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: گليوبلاستوما مولتي فورم (GBM) شايع ترين و بدخيم ترين تومور اوليه مغز است. با وجود انجام درمان جراحي براي اين تومور، طول عمر مبتلايان اغلب زير يک سال مي باشد. امروزه استفاده از مسيرهاي داخل سلولي و مواد موثر در اين مسيرها يکي از روش هاي درماني بدخيمي ها است. سيکلواکسيژناز (Cox)، Ckit و Ki67 از واسطه هاي ايمنوهيستوشيمي مهم در مرحله بندي و درمان تومورها هستند. هدف اين مطالعه تعيين ارتباط بين اين واسطه ها در سلول هاي گليوبلاستوما مولتي فورم در نمونه اي از بيماران ايراني بود.
روش ها: در اين مطالعه مقطعي با گروه شاهد، اسلايدهاي گليوبلاستوما مولتي فورم با اسلايدهاي ساير تومورهاي مغزي موجود در بايگاني بيمارستان شهيد باهنر کرمان از نظر وجود Cox-2، Ki67 و Ckit مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. تمامی اسلایدها توسط دو پاتولوژیست مطالعه ایمینوهیستوشیمی شد و فراوانی این واسطه ها در دو گروه تومورهاي گليوبلاستوما مولتي فورم و غير آن توسط آزمون t و معادل غيرپارامتريک آن Mann-Whitney مورد ارزيابي قرار گرفت. جهت بررسي همبستگي بين شدت مارکرهاي فوق و سن بيماران نيز از ضريب همبستگي Spearman استفاده شد.
يافته ها: تعداد افراد مورد مطالعه در گروه مورد ۸۱ نفر و گروه شاهد ۴۵ نفر بود که اغلب مبتلا به مدولوبلاستوما و اليگودندروگليوما بودند. در تشخيص ها بين دو پاتولوژيست توافق کامل وجود داشت. هيچ گونه تفاوت معني داري از نظر وجود Cox-2، Li67 و Ckit در دو گروه مشاهده نشد.
نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه با ساير مطالعات انجام شده متفاوت است که اين تفاوت مي تواند ناشي از تفاوت ژنتيکي افراد مبتلا به اين تومور در مطالعه حاضر باشد. انجام مطالعات تکميلي سلولي و نيز مطالعات تجربي جهت بررسي فراواني اين مارکرها در تورمورهاي مغزي توصيه مي شود.