مقاله مقايسه ميزان تاثيرپروستاگلندين E2 خارج آمنيوني با اكسي توسين با دوز بالا بر القاي سقط که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در فروردين و ارديبهشت ۱۳۸۹ در مجله دانشگاه علوم پزشکي و خدمات بهداشتي درماني شهيد صدوقي يزد از صفحه ۸ تا ۱۶ منتشر شده است.
نام: مقايسه ميزان تاثيرپروستاگلندين E2 خارج آمنيوني با اكسي توسين با دوز بالا بر القاي سقط
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سقط
مقاله پروستاگلندين E2
مقاله خارج آمنيوني
مقاله اكسي توسين

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: دشتي سعيده
جناب آقای / سرکار خانم: غفورزاده محمد
جناب آقای / سرکار خانم: فرج خدا تهمينه
جناب آقای / سرکار خانم: دهقاني فيروزآبادي راضيه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: براي القاي سقط از روش هاي گوناگون طبي و جراحي استفاده مي شود. پروستاگلندين ها به اشكال مختلف، مانند قرص واژينال، ژل، تزريق داخل آمنيوني و خارج آمنيوني، كاربرد دارد. اين مطالعه با هدف مقايسه تاثير پروستاگلندين E2 خارج آمنيوني با اكسي توسين با دوز بالا در القاي سقط طراحي گرديد.
روش بررسي: در اين مطالعه ۶۰ زن مراجعه كننده جهت القاي سقط به بيمارستان شهيد صدوقي يزد طي سال ۱۳۸۷-۱۳۸۶ به روش در دسترس، انتخاب و بر اساس جدول اعداد تصادفي به دو گروه ۳۰ نفره پروستاگلندين E2 خارج آمنيوني و اكسي توسين با دوز بالا تقسيم شدند. روش گردآوري داده ها پرسشنامه بود و جهت تجزيه و تحليل داده ها از آزمون هاي آماري دقيق فيشر و كاي دو استفاده گرديد.
نتايج: در مقايسه تاثير روش القاي سقط ميزان موفقيت در گروه درماني پروستاگلندين بيشتر بود (p=0.014)، همچنين ميانگين زمان القاي سقط در روش پروستاگلندين كوتاه تر بود (p=0.0001) ميانگين زمان القاي تا سقط در هر دو گروه، در جنين هاي مرده كوتاه تر از جنين هاي زنده بود، [در گروه پروستاگلندين (p=0.001) و در گروه اكسي توسين (p=0.011) ميزان بروز عوارض ناشي از درمان تفاوت معنادار آماري نداشت. در هر دو گروه، ميانگين زمان القاي سقط در سن حاملگي ۱۴-۱۲ هفته طولاني تر از هفته هاي ۱۱-۸ و ۱۹-۱۵ بوده كه در گروه پروستاگلندين اين تفاوت معنادار بود (p=0.001).
نتيجه گيري: استفاده از روش پروستاگلندين E2 خارج آمنيوني در القاي سقط موثرتر از اكسي توسين با دوز بالا بوده و با كوتاه كردن زمان القايي سقط و كاهش نياز به كورتاژ مي تواند سبب كوتاه تر شدن زمان بستري، كاهش هزينه ها و افزايش رضايتمندي بيماران گردد.