مقاله مقايسه ميزان پروتئين اپلين (Apelin) سرم در بيماران با فيبريلاسيون دهليزي بدون بيماري ساختاري قلب (Lone AF) با افرادشاهد که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در خرداد و تير ۱۳۸۹ در پژوهنده از صفحه ۸۳ تا ۸۷ منتشر شده است.
نام: مقايسه ميزان پروتئين اپلين (Apelin) سرم در بيماران با فيبريلاسيون دهليزي بدون بيماري ساختاري قلب (Lone AF) با افرادشاهد
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اپلين
مقاله فيبريلاسيون دهليزي
مقاله بيماري ساختاري قلب

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اسدپورپيران فر محمد
جناب آقای / سرکار خانم: پردال اميرحمزه
جناب آقای / سرکار خانم: افشار مريم
جناب آقای / سرکار خانم: بيرانوند محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: فيبريلاسيون دهليزي يكي از شايعترين آريتمي ها است كه در ۱% افراد بالاي ۶۰ سال و بيش از ۵% بيماران بالاتر از ۶۹ سال گزارش شده و عامل خطر مهمي براي سكته مغزي، پيشرفت به سمت نارسايي قلب و افزايش ميزان مرگ و مير در بيماران با نارسايي قلبي است. اپلين يك پروتئين موثر بر عروق با كاركرد گشادكنندگي عروق وابسته به اندوتليوم، اينوتروپ مثبت، كاهنده پس بار و پيش باربطني، افزايش دهنده قدرت انقباضي قلب است. سطح پلاسمايي اپلين راهنماي عملي در ارزيابي شدت نارسايي قلب و پيشگويي كننده در آريتمي فيبريلاسيون دهليزي بدون بيماري ساختاري قلب است.
مواد و روش ها: در يك بررسي مورد شاهدي، ۲۶ بيمار مبتلا به فيبريلاسيون دهليزي بدون بيماري ساختاري قلب و ۲۷ شاهد سالم وارد مطالعه شدند. از بيماران و گروه شاهد، ۳ ميلي ليترخون وريدي سيتراته اخذ و به آزمايشگاه پژوهشكده تحقيقات غدد دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي ارسال گرديد. پس از سانتريفوژ كردن و جدا نمودن پلاسما، در برودت ۷۰- درجه سانتيگراد نگهداري و پس از پايان نمونه گيري ها، غلظت پلاسمايي اپلين به روش الايزا اندازه گيري شد. در اين پژوهش بيماران مبتلا به بيماري عروق كرونر، نارسايي قلب،كارديوميوپاتي، بيماري دريچه اي و روماتيسمي قلب، پر فشاري خون و پركاري تيروئيد از مطالعه حذف شدند.
يافته ها: در گروه بيمار ۱۷ مرد و ۹ زن و درگروه شاهد ۱۶ مرد و ۱۱ زن حضور داشتند. ميانگين سني در گروه بيمار و شاهد به ترتيب ۴/۱۲±۱/۵۳ و ۳/۸±۸/۵۱ سال بود. ميانگين سطح پلاسمايي اپلين در گروه بيمار در مقايسه با گروه شاهد تفاوت معني دار نشان نداد. ميزان پلاسمايي اپلين در بيماران مسن تر از ۶۰ سال در مقايسه با سنين كمتر و مساوي ۶۰ سال، بطور معني داري پائينتر بود ولي در گروه بيمار و شاهد، در سنين بالاتر از ۶۰ سال در مقايسه با سن كمتر و مساوي۶۰ سال تفاوت معني داري نداشت. ميانگين سطح پلاسمايي اپلين در گروه بيمار و شاهد در مردان در مقايسه با زنان تفاوتي نداشت.
نتيجه گيري: ميزان پلاسمايي اپلين در گروه بيماران با فيبريلاسيون دهليزي بدون بيماري ساختاري قلب زير ۶۰ سال در مقايسه با گروه شاهد، تفاوت معني داري نداشت ولي در گروه بيماران بالاي ۶۰ سال كاهش نشان داد. به نظر نمي رسد تعيين ميزان اپلين در سنين زير ۶۰ سال در اين گروه از بيماران عامل تمايزي باشد. لذا نمي توان از آن به عنوان يك عامل نشان دهنده خطر يا هشداردهنده استفاده كرد.