مقاله مقايسه و ارزيابي صحت دوز رسيده به بيماران مبتلا به تومورهاي لگنو پستان به روش دوزيمتري درون تني با استفاده از آشکارساز نيمه هادي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز و زمستان ۱۳۸۸ در مجله فيزيك پزشكي ايران از صفحه ۳۸ تا ۴۵ منتشر شده است.
نام: مقايسه و ارزيابي صحت دوز رسيده به بيماران مبتلا به تومورهاي لگنو پستان به روش دوزيمتري درون تني با استفاده از آشکارساز نيمه هادي
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله دوزيمتري درون تني
مقاله ديود نيمه رسانا
مقاله پستان
مقاله لگن
مقاله اتاقک يونش

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شعباني حميدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: اله وردي محمود
جناب آقای / سرکار خانم: تكاور عباس
جناب آقای / سرکار خانم: اصفهاني مهبد
جناب آقای / سرکار خانم: عقيلي مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: تقي زاده محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: تيزمغز زهرا
جناب آقای / سرکار خانم: واعظ زاده سيدعلي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: مهمترين هدف در پرتو درماني رساندن بيشترين دوز به تومور و کمترين دوز به بافت سالم است. به دليل اينکه بين دوز جذبي، کنترل تومور و آسيب به بافت طبيعي ارتباط نزديکي وجود دارد، ICRU حداکثر خطاي مجاز دوز داده شده از دوز تجويز شده را ۵±% توصيه کرده است. براي بررسي صحت دوز جذبي از دوزيمتري به روش درون تني استفاده مي شود. در اين مطالعه دوز نهايي منتقل شده به بيماران مبتلا به تومورهاي ناحيه لگن و پستان با دوز محاسباتي، مقايسه و بررسي گرديد، ميزان خطاي نسبي محاسبه شد و عوامل ايجاد خطا در تحويل دوز و راههاي کاهش آن مورد ارزيابي واقع شد.
مواد و روشها: ۳۶ بيمار مبتلا به تومورهاي ناحيه لگن و ۳۸ بيمار مبتلا به سرطان پستان، که همگي تحت درمان با کبالت ۶۰ بودند، انتخاب شدند و دوز ورودي و خروجي اين بيماران به طور همزمان با استفاده از ديود نيمه رساناي نوع p اندازه گيري شد. دوز نقطه مياني با استفاده از روش عبوري محاسبه گرديد. براي به دست آوردن ضرايب کاليبراسيون و تصحيح، از اتاقک يونش ۰٫۳ml، ۰٫۶ml و فانتوم آب و لايه اي استفاده شد. ميزان انحراف دوز نقاط ورودي، خروجي و مياني اندازه گيري شده با مقادير محاسبه شده، مقايسه گرديد و نتايج به صورت هيستوگرام نشان داده شدند.
نتايج: هيستوگرام هاي درصد انحراف دوزهاي نقاط ورودي، خروجي و مياني، براي بيماران لگن مقدار ميانگين اختلاف،
۰٫۱۰% ، -۱٫۸۶% و -۱٫۳۵% و انحراف معيار ۵٫۰۳%، ۷٫۳۲% و ۵٫۸۶% و براي بيماران پستان ميانگين اختلاف، ۰٫۷۸%، ۵٫۲۹%، و ۳٫۵۹% و انحراف معيار ۵٫۹۷%، ۱٫۰۲۳%، ۹٫۸۶% به ترتيب نشان دادند و اختلاف معني داري بين دوزهاي اندازه گيري شده با محاسبه شده به جز در دوز خروجي بيماران پستان، مشاهده نشد (P>0.1) در تعيين دوز جذبي از فاکتورهاي تصحيح زاويه تابش و درجه حرارت (به علت تغييرات کمتر از ۱%) صرف نظر شد.
بحث و نتيجه گيري: برخي از علل اختلاف در دوز نقاط مورد نظر عبارتند از: خطا در تنظيم بيمار، حرکت بيمار و خطاي الگوريتم محاسبه دوز (به علت در نظر نگرفتن ناهمگني ها و انحناي بيمار). با توجه به عدم اختلاف معنا دار دوز نقطه مياني روش استفاده شده از صحت قابل قبولي برخوردار است. دوزيمتري درون تني نقش اساسي در کنترل کيفي معمول در بخشهاي پرتودرماني و ايجاد اطمينان از درمان انجام شده مي تواند داشته باشد.