مقاله مقايسه گسترش مکاني اقليم هاي خشک و نيمه خشک در ايران طي دوره ۲۰۰۵-۱۹۷۶ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در تحقيقات مرتع و بيابان ايران از صفحه ۹۴ تا ۱۰۵ منتشر شده است.
نام: مقايسه گسترش مکاني اقليم هاي خشک و نيمه خشک در ايران طي دوره ۲۰۰۵-۱۹۷۶
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بيابان زايي
مقاله اقليم خشک
مقاله اقليم نيمه خشک
مقاله گسترش مکاني
مقاله شاخص UNEP

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: طاووسي تقي
جناب آقای / سرکار خانم: محمودي پيمان
جناب آقای / سرکار خانم: سرگلزايي مقدم فرزانه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بر اساس تعريف کنوانسيون سازمان ملل متحد براي مهار بيابانزايي بيابان زايي به معني تخريب سرزمين در مناطق خشک، نيمه خشک و خشک نيمه مرطوب به علت تغييرات آب و هوايي و فعاليت هاي انساني است. همچنين بر اساس اين کنوانسيون مناطق خشک، نيمه خشک و خشک نيمه مرطوب مناطقي هستند که در آن نسبت بارندگي به تبخير و تعرق بالقوه در محدوده ۰٫۰۵ تا ۰٫۶۵ قرار گيرد. داده هاي مربوط به دو عامل ميانگين دماي سالانه و جمع بارش سالانه ۴۵ ايستگاه هواشناسي سينوپتيک براي يک دوره ۳۰ ساله (۲۰۰۵-۱۹۷۶) از سازمان هواشناسي کشور اخذ گرديد. در اين تحقيق براي مطالعه و بررسي گسترش مکاني اقليم هاي خشک و نيمه خشک ايران به عنوان اولين حلقه تاثيرگذار در گسترش و تشديد بيابان زايي از شاخص زيست اقليم يونيپ(UNEP)  بهره گرفته شد. به طوري که دوره ۳۰ ساله مورد مطالعه، به سه زير دوره ۱۰ ساله تقسيم گرديد. سپس براي هر زير دوره با استفاده از شاخص مورد نظر، نقشه هاي پهنه بندي اقليم ها تهيه گرديد و در نهايت با منها کردن نقشه ها از يکديگر، تغييرات رخ داده در گسترش مکاني اقليم هاي خشک و نيمه خشک ايران مورد بررسي و مطالعه قرار گرفت. بر اساس نقشه هاي تهيه شده براي سه زير دوره مورد مطالعه مشاهده شد که بيشترين گسترش مکاني اقليم هاي خشک و نيمه خشک در دهه سوم روي داده است. به نحوي که از لحاظ مکاني نيز شديدترين تغييرات ابتدا در غرب و شمال-غرب ايران و بعد در جنوب شرق ايران مشاهده شد. به طوري که در غرب و شمال غرب ايران جايگزين شدن اقليم نيمه خشک به جاي اقليم خشک نيمه مرطوب و نيمه مرطوب به وضوح قابل مشاهده است. در جنوب شرق ايران هم شاهد گسترش اقليم فراخشک در جهت مداري و نصف النهاري بوده ايم. بر اساس نتايج مطالعات محققان مشاهده گرديد که گسترش اقليم فراخشک به دليل خشکسالي هاي رخ داده در دهه سوم و گسترش اقليم نيمه خشک در غرب و شمال غرب ايران علاوه بر خشکسالي فراگير، تغييرات اقليمي روي داده در برخي عاملهاي اقليمي بوده است.