سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: هفتمین سمینار بین المللی مهندسی رودخانه

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

امید بهرامی – کارشناس ارشد سازه های آبی، سازمان آب و برق خوزستان
محمود جوان – دانشیار بخش مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز
علیرضا کشاورزی – دانشیار بخش مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز

چکیده:

در این تحقیق تغییرات توپوگرافی بستر و میزان گسترش چاله آبشستگی پیرامون سه مدل آبشکن متوالی با نسبت هـای فاصله به طول ۱/۵ ، ۲ ، ۳ و ۴ و زوایای ۶۰ و ۱۲۰ درجه در شرایط جریان زیر بحرانی و آشفته با بستر متحرک مـورد مقایـسه و ارزیابی قرار گرفت . نتایج نشان داد که در هر دو زاویه بیشترین و کمترین میزان عمق آبشستگی بترتیب مربوط به آبشکن هـای
بالادست و میانی می باشد و با کاهش نس بت فاصله به طول آبشکن ها عمق آبشستگی اطراف آنها کاهش می یابد . از طرفی عمق آبشستگی اطراف آبشکن های متمایل به بالادست ۱۲۰) درجه ) بیشتر از آبشکن های پایین دست ۶۰) درجه ) بوده و ناحیـ ه فعـال آبشستگی بر حسب طول قـائم آبـشکن بـرای آبـشکن هـای متمایـل بـه بالادسـت در محـدوده ۰ <a/L<2.3 ، ۰ <b/L< 1 ،
،۰ <b/L< 1 ،۰ <a/L<2 و برای آبشکن های متمایل به پـایین دسـت در محـدوده ۰< e/L< 1 , 0 < d/L<2 ،۰ <c/L<0.68 قرار دارد . آبشکن های متمایل به بالادست بدلیل اینکه پتانسیل فرسایش سـواحل در ۰ < e/L< 1 , 0 < d/L<1/5 ،۰ <c/L<1 صورت استفاده ار این آبشکن ها کمتر است، بهترین پتانسیل را برای حفاظت دیواره های رودخانه نشان می دهند . آبشکن هـای
متمایل به پایین دست بهترین پتانسیل را برای حفاظت بستر در اطراف خود نشان می دهند .