سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین همایش سراسری طب اورژانس

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

علی ارحمی دولت آبادی – استادیار و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
رضا میری – استادیار و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
حمیدرضا کریم پور طاری – دستیار سال سوم دانشگاه علوم پزشکی شهی بهشتی

چکیده:

سابقه و هدف:
الکتروکاردیوگرام به عنوان یکی از شایعترین روشهای تشخیصدر بیماری های قلبی به شمار می آید . اختلالات الکتروکاردیوگرام ممکن است نشاندهنده اولین تظاهرات ایسکمی قلبی ، اختلالات متابولیک یا آریتمی های تهدید کننده حیات باشد . تفسیر اشتباه الکتروکاردیوگرام و انجام نا مناسب و انجام اقدامات مداخله کننده غیر ضروری می تواند سبب بروز حوادث قلبی تهیدی کننده حیات شود . و با تجه به اینکه رزیدنتهای طب اورژانس و داخلی جزء اولین پزشکانی هستند که بربالین بیمار حاضر شده و بر اساس E.C.G بیمار شروع به اقدامات درمانی می کنند . لذا ما بر آن شدیم تا مطالعه ای جهت ارزیابی توانایی رزیدنت داخلی و طب اورژانس الکتروکاردیوگرام را بررسی نمائیم.
مواد و روش ها:
۶۳ شرکت کننده شامل ۳۳ رزیدنت داخلی و ۳۰ رزیدنت طب اورژانس از دو مرکز آموزشی درمانی دانشگاه شهید بهشتی موردارزیابی قرار گرفتند. که درطی این ارزیابی تعداد ۱۵۸ تواسه نوار قلب و ذکر تشخیص خود به عنوان علاقه کلی آنها نسبت به الکتروکاردیوگرام مورد سوال قرار گرفت. این مطالعه زیر نظر یک متخصص قلب و یک متخصص طب اورژانس انجام شد. که نحوه انتخاب ، پاسخ صحیح و امتیاز دهی به هر تراسه رازیر نظر داشتند. انتخاب تراسه ها از یک آزمون استاندارد صورت گرفته بود و برای هر پاسخ کاملا صحیح به هر تراسه نمره ۶ و هر پاسخ اشتباه ۲۵/۰ – در نظر گرفته شد. پس از برگزاری آزمونپاسخنامه ها بصورت یک سوکور (بدون ذکر نام ، رشته و مرکز تخصصی درمانی ) توسطدو نفر از مجریان طرح بررسی شد نتایج در نرم افزار SPSS وارد و آنالیز گردید.
یافته ها :
پس از دسته بندی گروهها نمره میانگین بدست آمده بطور کلی ۴۵۰۵/۱۰۰(۳۸-۶۰) بود . نمره میانیگن رزیدنت های داخلی ۵۶٫۰/۱۰۰ (۴۴٫۹-۷۲) و برای رزیدنت های طب اورژانس (P<0.001) 3809/100(31.5-458) بود . با بررسی انجام شده بین پاسخ های داده شده و نظر خود افراد نسبت به میزان تسلطشان در تفسیر الکتروکاردیوگرام هیچگونه ارتباط معنی داری تفسیر وجود نداشت.
۵ تراسه به عنوان تشخیص های مهم و حیاتی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند که نمره میانیگن آنها به طور کلی بصورت : امیتاز ۵ از ۶ برای انفارکتوس میوکارد ۴/۴ از ۶ برای تاکیکاردی بطنی ، ۱۸/۱ از ۶ برای پریکاریدت ، ۹۱/۵ از ۶ سندرم ولف پاریکسیون وایت (فلوتردهلیزی به همراه راه فرعی ) و ۰۹/۵ از ۶ برای آمبولی ریه بود.
نتیجه گیری:
در این مطالعه مشخص شد که امتیاز کلی در توانایی تفسیر الکتروکاردیوگرام پایین بوده استو نیز توانایی رزیدنتهای داخلی نسبت به رزیدنتهای طب اورژانس در تفسیر الکتروکاردیوگرام بهتر بوده است و ما در تحقیق نشان دادیم که نقاط ضعف متعددی در تفسیر الکتروکاردیوگرام وجود دارد که می تواند در اقدامات درمانی بهبود بیماران مهم باشد و لذا آموزش بیشتری خصوصا در زیمنه اورژانس های قلب لازم است . مطالعات بعدی بر روی بهترین روشهای دستیابی به تشخیص و تفسیر درست الکتروکاردیوگرام متمرکز خواهد بود.