سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: ششمین کنفرانس اقتصاد کشاورزی ایران

تعداد صفحات: ۱۵

نویسنده(ها):

مرتضی تهامی پور – کارشناس ارشد اقتصاد کشاورزی موسسه پژوهشهای برنامه ریزی و اقتصاد کشاو
مهدی کاظم نژاد – استادیار اقتصاد کشاورزی و معاون پژوهشی موسسه پژوهشهای برنامه ریزی و ا
سعیده موذنی – کارشناس ارشد اقتصاد کشاورزی موسسه پژوهشهای برنامه ریزی و اقتصاد آشاو

چکیده:

اندازه گیری بهره وری ابزاری سودمند برای تحلیل تغییرات عملکرد در طی زمان و پیدایش علل آن است . مقایسه بهره وری شاخه های مختلف تولیدی در سطح بین المللی و بین بخش ها و زیربخش های مختلف به موسسات کمک می کند تا ضمن تبیین وضعیت خود با استفاده از تجارب دیگران به بهبود و ارتقاء سطح بهره وری خود بپردازند . بنابراین در این مطالعه با استفاده از آمارهای مربوط به تعداد شاغلین، ارزش موجودی سرمایه و ارزش افزوده بخش های مختلف اقتصادی و کل اقتصاد کشور برای سالهای ۱۳۷۰-۸۲ ، رشد بهره وری کل عوامل تولید با استفاده از مدل مانده سولو مورد اندازه گیری و تحلیل قرار گرفته است . همچنین بهره وری های جزئی نیروی کار و سرمایه محاسبه شده و بخش های اقتصادی از این نظر نیز مورد مقایسه قرار گرفته اند . در نهایت میانگین نرخ رشد بهره وری کل عوامل به تفکیک سالهای برنامه های پنجساله اول تا سوم توسعه محاسبه شده و مورد مقایسه قرار گرفته است . نتایج مطالعه نشان می دهد که بخش ارتباطات
دارای بیشترین نرخ رشد بهره وری کل عوامل و بخش بازرگانی، رستوران و هتلداری دارا ی کمترین نرخ رشد بهره وری کل عوامل در بین بخش های اقتصادی در طول دوره مورد بررسی است . شایان ذکر است که در طول دوره مورد بررسی، میانگین نرخ رشد بهره وری کل عوامل بخش کشاورزی در بین ۱۱ بخش اقتصادی از ۳ بخش ارتباطات، آب و برق و بخش خدمات موسسات مالی، پولی، بیمه، مستغلات و حرفه ای و تخصصی، پایین تر و از سایر بخش ها و همچنین از میانگین نرخ رشد بهره وری کل عوامل تولید کل اقتصاد کشور بالاتر می باشد . علاوه بر این، متوسط نرخ رشد بهره وری کل عوامل تولید برای بخش کشاورزی در طول برنامه اول و سوم توسعه مثبت و در طول برنامه دوم توسعه، منفی است .