سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: هفتمین همایش ملی علوم و مهندسی آبخیزداری ایران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

محمدعلی هادیان امری – دانشجوی دکتری علوم و مهندسی آبخیزداری دانشگاه مازندران
محمود حبیب نژاد – دانشیار گروه مهندسی آبخیزداری دانشکده منابع طبیعی ساری

چکیده:

به منظور مدیریت و مهندسی سیل و منابع آبهای سطحی در آبخیزهای شهری، محاسبه منطقی و مطابق با واقع ی ت دبی اوج سیلاب، زمان رسیدن موج سیل به پایین دست و ارتفاع رواناب بویژه در حوزههای بالادست ضروری میباشد . برای این منظور در بسیاری ازحوزههای آبخیز به دلیل عدم وجود ایستگاه هیدرومتری و یا وجود نواقص آماری زی اد، از روابط تجربی هیدرولوژیکی استفاده می گردد. در این مقاله دبی حداکثر سیلاب حوزه آبخی ز وازرود شهرستان نور در استان مازندران به مساحت ۱۴۱۲۳ هکتار بر اساس مدلهای شماره منحنی، استدلالی، کریگر و دیکن محاسبه و نتایج مقایسه شده است. ابتدا منطقه مورد بررسی به واحد های هیدرولوژیک در مقیاس ۱:۲۵۰۰۰ تفکیک گردید. در مرحله بعد داده های پایه (فیزیوگرافی، خاکشناسی، پوشش گیاهی و هواشناسی) مورد نیاز این مدلها در مقیاس مذکور تهیه و سپس مقادیر مورد نظر برآورد شد. نتایج نشان می دهد که تنها بین مقادیر حاصل از مدل ه ای کریگر و د یکن در سطح اطمینان ۹۵ % تفاوت معنی داری وجود ندارد و ضمناً با توجه به نزدیک بودن مقاد یر ای ن دو مدل با واقع ی ت منطقه، از نتایج آنها می توان در طراحی ها استفاده نمود