سال انتشار: ۱۳۷۹

محل انتشار: دهمین سمینار کمیته ملی آبیاری و زهکشی

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

علی محمد آخوندعلی – استادیار گروه آبیاری دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید چمران اهواز

چکیده:

بخش قابل توجهی از زمینهای زراعی منطقه سبیلی که جزئی از شبکه آبیاری دز می باشد، سیستم کانالهای درجه سوم سنتی خود را با کانالهای پیش ساخته نیم بیضی بتنی جایگزین نموده است .این پروژه با بهر هگیری ازتجار ب ، مزایا و معایب سیستم مشابه در منطقه عقیلی و نمونه های آزمایشی منطقه سبیلی که هر دو حدود ۱۰ سا ل پیش از این نصب شده اند در حال حاضر ۴۳۰۰ هکتار از زمین های منطقه را زیر پوشش خود در آورده است .در مطالعه حاضر دو سیستم انهار مزرعه یعنی نهر سنتی و کانالهای پیش ساخته مورد ارزیابی و مقایسه قرار گرفته است .حدود ۱۰ درصد از زمینهای زراعی شبکه آبیاری دز که بالغ بر ۱۰۰۰۰ هکتار می گردد بدلیل حضور انهار سنتی درجه سوم از محدوده انتفاع خارج گردیده است . اتلاف آب در سیستم انهار سنتی مزارع حدود ۱۵ درصد آب دریافتی است .این مقدار معادل یک رودخانه با آبدهی ۳۰ متر مکعب در ثانیه در کل شبکه برآورد می شود .میزان اتلاف آب و زمین در انهار پیش ساخته بسیار ناچیز است .میزان
انتظار زارعین جهت دریافت آب در سیستم سنتی ۱۰ برابر سیستم جدید می باشد.سیستم پیش ساخته بعنوان یک جایگزین مناسب جهت حفظ و بهره وری بهینه از آب ، خاک و نیروی کار، مناسب بنظر می رسد. عمده مشکل این سیستم نیاز آن به یک واحد کوچک جهت تعمیر، نگهداری و رفع مشکلات زارعین پس ازاجرای سیستم می باشد.