سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: نهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

داود افیونی – اعضای هیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان
اردشیر اسدی – اعضای هیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان

چکیده:

شیوه متداول کشت گندم آبی در بسیاری از نقاط ایران و از جمله در استان اصفهان بصورت مسطح (Flat)،و روش آبیاری مورد استفاده غرقابی است.مصرف زیاد بذر و آب و غرقاب شدن مزرعه از جمله معایب این روش است.یکی از شیوه های نوین کشت گندم ،کشت پشته ای (Bed-Planting) می باشد که مزایایی از قبیل صرفه جویی در مصرف آب،امکان کاهش مصرف بذر ،امکان کم خاک ورزی، و امکان کاهش مصرف علف کش ها، برای آن ذکر گردیده است .به منظور بررسی سازگاری کشت گندم با بستر پشته ای و مقایسه آن با روش مرسوم ،آزمایشی طی سال زراعی ۸۲-۱۳۸۱ در ایستگاه تحقیقات کشاورزی کبوترآباد اصفهان به اجرا درآمد . تیمار های آزمایش شامل : ۱- کشت به روش پخشی با دست (روش مرسوم،C)ء۲- کشت به تعداد ۲ خط برروی پشته هایی با فواصل ۷۰ سانتی متر و با فواصل خطوط ۳۰ سانتی متر (B1) ء۳- کشت به تعداد ۳ خط برروی پشته هایی با فواصل ۷۰ سانتی متر و با فواصل خطوط ۱۵ سانتی متر (B2) بود،که در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با ۶ تکرار مقایسه گردید.رقم مورد استفاده مهدوی و مقدار بذر ۱۸۰ کیلوگرم در هکتار بود.نتایج نشان داد که اثر تیمارها بر تعداد سنبله در متر مربع و تعداد دانه در سنبله در سطح یک در صد و بر عملکرد بیولوژیکی در سطح ۵ در صد معنی دار و بر عملکرد دانه، وزن هزار دانه و ارتفاع بوته غیر معنیدار بود.عملکرد دانه در تیمارهای B1 ،C و B2 به ترتیب ۶۹۹۴،۷۵۳۰ و ۷۳۹۹ کیلوگرم در هکتار اندازه گیری گردید.تعداد سنبله در واحد سطح در روش مرسوم (C) بطور معنی داری بیش از روش های کاشت بر روی بسترهای پشته ای، اما تعداد دانه در سنبله در تیمارهای کاشت پشته ای بطور معنی داری بیش از تیمار مرسوم بود. اگر چه وزن هزار دانه در تیمارهای کاشت پشته ای بالاتر از روش مرسوم بود،اما تفاوت آن معنی دار نگردید. عملکرد بیولوژیکی در روش مرسوم بیش از روش های کاشت پشته ای بود.پیشنهاد می گردد بررسی هایی بر روی ارقام گندم مناسب برای کشت پشته ای انجام گیرد.