سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

محمدرضا نائینی – عضو هیات علمی بخش تحقیقات خاک و آب قم
حمید سیادت – عضو هیات علمی موسسه تحقیقات خاک و آب
عباس پورمیدانی – عضو هیات علمی ومحقق بخش تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر قم
امیرحسین کوچه باغی –

چکیده:

شوری منابع آب و خاک یکی از مهمترین مشکلات کشاورزی مخصوصا در مناطق خشک و نیمه خشک است . بر اساس گزارش فائو ۴۰% از اراضی تحت آبیاری ایران در معرض شوری ثانویه قرار دارند (۱). به منظور استفاده از اراضی شور، موثرترین راه استفاده از گونه ها و ارقام متحمل می باشد (۴).
آستانه تحمل به شوری ۶ میلی موس بر سانتی متر می باشد که با افزایش آن به ۷/۴ و ۹/۶ میلی موس بر سانتی متر بترتیب ۱۰ و ۲۵ درصد کاهش عملکرد خواهد داشت. در مرحله جوانه زنی و اوایل دوره رشد بسیار حساس به شوری بوده و با رشد گیاه به مقاومت آنها افزوده می شود (۲). در تحقیقی مقاومت به شوری ۹ ژنوت گندم نان و رقم الوند درسطوح مختلف شوری آب آبیاری بررسیی گردید. نتایج نشان داد که با افزایش شوری، ماده خشک کل، عملکرد دانه، ارتفاع بوته، تعداد پنجه و … کاهش می یابد (۳). بامطالعه خصوصیات ژنوتیپ های مختلف گندم در شرایط تنش شوری و دستیابی به ارقام متحمل تر می توان بازده تولید را در این شرایط افزایش داد.