سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: چهارمین همایش ملی بیوتکنولوژی ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

فاطمه قائمی منش – تهران، دانشگاه خاتم، گروه زیست شناسی
فرناز زاهدی فرد – تهران،انستیتو پاستور ایران، بخش ایمونولوژی، آزمایشگاه ایمونولوژی
طاهره طاهری – تهران،انستیتو پاستور ایران، بخش ایمونولوژی، آزمایشگاه ایمونولوژی
فاطمه دوستداری – تهران،انستیتو پاستور ایران، بخش ایمونولوژی، آزمایشگاه ایمونولوژی

چکیده:

یک پروتئین کلیدی در پروکارپوت ها و پوکارپوتها Signal peptidase(Sp) است که توالی نشانه (signal sequence) را از ابتدای پروتئین های ترشحی در حین عبور از شبکه آندوپلاسمی دانه دار حذف می نماید. (Paetzel M.2002) قبلا ژن sp انگل لیشمانیا ماژور (Lmjsp) توسط رافتی و همکاران از ژنوم انگل استخراج شد. (Rafti S 2004). ما در این تحقیق Lmjsp را به صورت واکسن DNAیی، واکسن پروتئینی و واکسن توام DNAیی پروتئینی به موشهای حساس BALB/c تزریق کردیم تا میزان ایمنی زایی آن را بر علیه انگل لیشمانیا ماژور، عامل بیماری لیشمانیوز پوستی، در مدل موشی بررسی کنیم. طبق جدل زمنانی واکسیناسیون انجام شد و بررسی های ایمنولوژیکی تا ۹ هفته پس از چالش ادامه داشت. در مجموع با توجه به بررسی های ایمنولوژیکی و تست های آماری انجام شده (t-Test) چنین استنباط می شود که هر ۳ روش واکسیناسیون ژن sp در کنترل عفونت مؤثر بوده اند اما با توجه به توانایی بالای روش prime-boost در ایجاد لنفوسیت های T خاطره ای، بهترین روش واکسیناسیون، واکسیناسیون توأم DNA-Protein محسوب می شود.