سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: سومین همایش زمین شناسی کاربردی و محیط زیست

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

سیدابوالفضل کهکی – دانشجوی کارشناسی ارشد تکتونیک دانشگاه سیستان و بلوچستان
محمدمهدی خطیب – دکتری تکتونیک از دانشگاه شهید بهشتی، استادیار و عضو هیئت علمی دانشگاه

چکیده:

بررسی کانون سطحی زمین لرزه های زون فرورانش مکران نشان می دهد که کانون سطحی غالب زمین لرزه های دستگاهی منطقه، در یک امتداد شمالی – جنوبی در شرق چابهار و بیشتر در بخش شمالی یعنی حوالی گسل های مهم قصرقند و فیروزآباد واقع شده ا ند، بنابراین بخش شرق ی مکران فعالیت لرزه ای بالاتری را در مقایسه با بخش غربی نشان می دهد . بررسی روند کانون سطحی زمین لرزه های منطقه نشان می دهد که با وجود روند کلی شمال ی – جنوب ی برا ی زم ین لرزه ها ی منطقه ، روند زم ین لرزه ها ی با بزرگ ی کم در منطقه تا حد خ یلی خ وبی از روند گسل ها ی منطقه یعن ی روند شرقی – غرب ی تبع یت کرده در حال ی که زم ین لرزه ها ی با بزرگ ی بالا کمتر از ا ین روند تبع یت کرده و ب یشتر روند شمالغرب – جنوبشرق نشان
می دهند . باید متذکر شد که عمق کانون ی زمین لرزه های بزرگ نسبت به زمین لرزه های کوچک نسبتاً بزرگتر می باشد بنابراین با توجه به این امر و روند شمالغرب – جنوبشرق زم ین لرزه ها ی بزرگ ، م ی توان آنها را به گسل ها یی با هم ین روند و در ز یر فل یش ها ی مکران نسبت داد طور ی که فعالیت آنها باعث فعال شدن گسل های سطحی و رخداد زمین لرزه های کوچکتر می شود .