سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: ششمین کنفرانس بین المللی مدیریت

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

حسین بختیاری – دانشچجوی کارشناسی ارشد مدیریت صنعتی دانشگاه امام صادق(ع)

چکیده:

با توجه به تحولات فزاینده در محیط فعالیت بنگاه های اقتصادی، تغیرات سریع بازاروترویج فرهنگ رقابت پذیری، نیاز به استفاده از الگوهایی که بتوانند ضمن ارزیابی وضعیت موجود سازمان ها وتشخیص مسایل ریشه ای و آسیب های سازمانی وشناسایی نواحی قابل بهبود، مبنای صحیحی جهت برنامه ریزی های استراتژیک ایجاد نمایند، بیش از هر زمان دیگری محسوس است.
اما انچه به عنوان یک سوال بزرگ فراوری سازمان ها ومشاوران مدیریت قرار دارد آن است که با چه ابزاری و چگونه می توان ضمن بررسی شاخص های عملکردی، به شکلی جامع تمامی مایل وعارضه های ریشه ای ونواحی قابل بهبود سازمان را شناسایی وخود را برای حضوری موفق در عرصه رقابت بین المللی اماده نماید؟
در این مقاله ضمن بیانی اجمالی از چهار متدولوژیEFQMوBSCوCEDوSCR&PI معیارهایی جهت مقایسه این متدولوژی ها جهت عارضه یابی سازمان ارائه شده و نقاط قوت و ضعف هر یک از این چهار متدولوژی در معیارها بررسی خواهد شد.