سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: نهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

محمدرضا جهاد اکبر – مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی اصفهان
منوچهر ترابی – مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی اصفهان
حمیدرضا ابراهیمیان – مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی اصفهان

چکیده:

کمبود آب یکی از مهم ترین عوامل محدود کننده توسعه سطح زیر کشت چغندرقند در استان اصفهان می باشد. ازسوی دیگر ، با توجه به مصرف قابل ملاحظه آب در دوره رشد رویشی این گیاه ، استفاده کارآمدتر از منابع آبی موجود ضرورت بیشتری می یابد. یکی از را ه های کاهش مصرف آب ، مدیریت مناسب آبیاری در مزرعه می باشد .در این تحقیق شش تیمار به مدت دو سال در ایستگاه تحقیقات کشاورزی کبوتر آباد اصفهان به شرح زیر مورد مطالعه قرار گرفتند : ١‐- فاصله خطوط کاشت ٥٠ سانتی متر، آبیاری از طریق تمام جویچه ها ٢‐- فاصله خطوط کاشت ٥٠ سانتی متر، آبیاری جویچ ه ها به صورت یک در میان متغیر ٣-‐ فاصله خطوط کاشت ٦٠ سانتی متر ، آبیاری از طریق تمام جویچه ها ٤‐- فاصله خطوط کاشت ٦٠ سانتی متر ، آبیاری جویچه ها به صورت یک در میان متغیر ٥ ‐- کاشت به صورت دو ردیفه با فاصله خطوط کاشت ٩٠ سانتی متری و فاصله خطوط روی پشته ٤٠ سانتی متر ۶- کاشت به صورت دو ردیفه با فاصله خطوط کاشت ١٠٠ سانتی متری و فاصله خطوط روی پشته ٤٠ سانتی متر. نتایج نشان داد که بیشترین آب مصرفی را تیمار های با فاصله ردیف ٥٠ سانتی متر ی داشتند . درحالیکه تیمار های دوردیفه کمترین مقدار آب را مصرف کردند. بیشترین عملکرد ریشه به میزان ۴۵/۸۵ تن در هکتار در تیمار ٩٠ سانتی متر دو ردیفه بدست آمد . همچنین عمل کرد قند در تیمار ٩٠ سانتی متر دو ردیفه به مقدار۶/۸۸ تن در هکتار از بقیه تیمارها بالاتر بود که ناشی از بالاتر بودن عمل کرد ریشه در این تیمار بود . در مجموع به علت بالاتر بودن راندمان مصرف آب برای عمل کرد ریشه و قند در تیمار های کشت دو ردیفه نسبت به یک ردیفه و همچنین سهولت بیشتر آبیاری در این تیمارها نسبت یه تیمار های یک ردیفه این مدیریت روش کاشتمی تواند قابل توصیه باشد.