سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: سیزدهمین کنفرانس مهندسی پزشکی ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

محمدعلی صغیری – گروه مهندسی پزشکی، موسسه شبیه سازی مواد
علی اکبر ضیائی موید – دانشکده مهندسی و علم مواد، دانشگاه صنعتی شریف
علی محمد صغیری – دانشکده علم و فرهنگ، جهاد دانشگاهی
هاجر افسر لاجوردی – سازمان تامین اجتماعی

چکیده:

وجود بعضی از عناصر آلیاژی همانند نیکل و برلیوم به موازات اثرات خوبی همانند جلوگیری از اکسیداسیون نامطلوب، تقویت استحکام اتصال و محاسن دیگر، معایب مانند آزادسازی در محیط دهان و ایجاد سمیت بافتی را دارند. مجریان این پژوهش بر آن شدند تا با توجه به مقادیر متفاوت عنصر برلیوم در سه آلیاژ به نام سوپرکست و ویرون ۹۹ و وراباند ۲ و ایجاد خاصیت منحصر بفرد در کاهش لایه لایه شدن در سطح (دیلمینیتینگ) مقایسه از لحاظ سمیت سلولی سه آلیاژ ذکر شده را بر روی سلول های فیبروبلاست موش L929 انجام دهند. این پژوهش بر طبق استاندارد ISO 10993 تهیه و آماده سازی گردیده و پس از ۴۸ ساعت از انجام تست های مربوطه ملاحظه گردید، نمونه های آلیاژ از نظر سمیت نسبت به هم و نسبت به گروه کنترل، اختلاف معنی دار نداشتند. پس از ۷۲ ساعت، نمونه ها با هم تفاوت معنی داری نداشتند ولی نسبت به گروه کنترل اختلاف معنی دار ملاحظه گردید. از این تحقیق می توان نتیجه گرفت آلیاژهای مورد مطالعه از نظر سمیت کوتاه مدت با توجه به مقادیر متفاوت عنصر برلیوم،تفاوتی با یکیگر نداشتند. با افزایش زمان مجاورت سلول ها با نمونه های آلیاژ ذکر شده، درجاتی از سیتوتوکسیته ملاحظه گردید.