مقاله مقدمه اي بر نقالي در ايران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در پژوهش هاي ادب عرفاني (گوهر گويا) از صفحه ۳۵ تا ۶۴ منتشر شده است.
نام: مقدمه اي بر نقالي در ايران
این مقاله دارای ۳۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله نقالي
مقاله طومار
مقاله آداب نقالان
مقاله شاهنامه
مقاله روايات ملي- پهلواني ايران

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: آيدنلو سجاد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
نقالي در فرهنگ و ادب ايران پيشينه ديريازي دارد؛ ولي اسناد و اشارات مربوط به آن، از روزگار صفويان به اين سو است. اندازه نفوذ گسترده اين فن در ميان عامه مردم از گزارشهاي گوناگون و بعضا خيره کننده مجالس سهراب کشي بر مي آيد و در ادوار رونق و رواج آن (عصر صفوي تا ميانه هاي عهد پهلوي) حتي بر ادبيات و هنر رسمي زمان نيز تاثير گذاشته و شواهدي از شعر سخن سراياني چون: سليم تهراني، صحبت لاري، قاآني و … و نيز برخي نگاره هاي شاهنامه نشان دهنده اين نکته است. نقالي آداب و اصول ويژه اي داشته و علاقه مندان به اين فن- در صورت بهره مندي از ويژگي هايي مانند: حافظه تيز، فصاحت و خوش صدايي- آن را نزد نقالان پيش کسوت مي آموختند و مي توانستند پس از مدتي صاحب طومار شوند و نقل بگويند. بعضي از اين آيينها عبارت است از: ايستادن بر تختي در ميان قهوه خانه يا نشستن بر صندلي، پیش خوانی، طلب صلوات در زمانهاي خاص، استفاده از حرکات سر و دست و هماهنگي اندامها و لحن گفتار، به کارگيري منتشا (عصا)، بيت خواني در ميان نقل منثور، اجراي عملي بعضي صحنه هاي روايات، دوران زدن، رعايت تسلسل در نقل و … .