سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش ملی مناسب سازی محیط شهری

تعداد صفحات: ۰

نویسنده(ها):

منصور برجیان – مهندس مکانیک و دارای ۳۰ سال تجربه و سابقه فعالیت روی صندلی چرخدار
بهزاد جغتائی – مهندس پزشک و دارای ۸ سال سابقه فعالیت روی صندلی چرخدار

چکیده:

با توجه به کثرت افراد دارای معلولیت در سطح کشور و با توجه به گسترش و توسعه زندگی به سمت صنعتی شدن ، روز به روز به تعداد این افراد اضافه می شود، به طوری که حداقل ۵% جمعیت فعال کشور را تشکیل می دهند. به همین لحاظ نیاز مبرم به مناسب سازی اماکن شهری ضروری می باشد. چنانچه این نیاز تامین نگردد این افراد برای حضور در جامعه برای ارائهدریافت خدمات، نیاز به همراه خواهد داشت. در نتیجه، به علت عدم وجود مناسب سازی اماکن شهری ۱۰% جمعیت فعال کشور درگیر این مساله خواهند بود. چنانچه جمعیت کشور ۷۰ میلیون نفر فرض شود، جمعیت درگیر ناشی از عدم مناسب سازی کگه غیر فعال شده ۷ میلیون نفر خواهد بود . حال اگر مناسب سازی اماکن شهری اجرا شود،علاوه بر تاثیرات روحی و روانی در سطح جامعه ۳/۵ میلیون نفر که به عنوان همراه و عامل سرویس به افراد دارای معلولیت به طور غیر ضروری درگیر بوده اند به فعالیت اجتماعی عادی مشغول شده و بملغی بالغ بر:
۸/۴۰۰/۰۰۰/۰۰۰/۰۰۰ تومان = (۱۲ ماه ضربدر ۲۰۰/۰۰۰ تومان ضربدر ۳/۵۰۰/۰۰۰ نفر)
هزینه در بر داشته و چنانچه فرد دارای معلولیت با ایجاد تسهیلات مناسب سازی بتواند در سطح جامعه حضورفعال پیدا کند و پس از اشتغال حداقل ۱۰۰/۰۰۰ تومان در ماه کسب درآمد نماید، مبلغی بالغ بر:
۴/۲۰۰/۰۰۰/۰۰۰/۰۰۰ تومان = (۱۲ ماه ضربدر ۱۰۰/۰۰۰ تومان ضربدر ۳/۵۰۰/۰۰۰ نفر)
از اتلاف سرمایه ملی جلوگیری به عمل خواهد آمد و بار مالی فوق از تحمیل به افراد دارای معلولیت و همراه آنان کاسته شده و نیز درآمدی برای افراد دارای معلولیت حاصل خواهد شد.
اگر با دیدگاه آماری بسیار کم یعنی ۱۰% از جمعیت فوق را در نظر بگیریم به عدد ۷۰۰/۰۰۰ هزار نفر خواهیم رسید.
۱/۲۶۰/۰۰۰/۰۰۰/۰۰۰ تومان = (۱۲ ماه ضربدر ۱۵۰/۰۰۰ ضربدر ۷۰۰/۰۰۰)
لذا ارقام فوق می تواند دلیل موجهی برای بذل توجه بیشتر مسئولین به امر حساس و ضروری مناسب سازی در سطح کشور باشد. حال برای اجرای این منظور نیاز به مراجع فنی تخصصی و اجرایی است که در دنیا تجربه شده و اجرای آن بدون مشکلات بعدی باشد.