سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش ملی مناسب سازی محیط شهری

تعداد صفحات: ۰

نویسنده(ها):

محمد دیده بان – کارشناس ارشد معماری، مربی دانشگاه و عضو هیات علمی

چکیده:

پرداختن به این مهم در ابتدا راه نیازمند واژه شناسی عبارت مناسب سازی است. چگونگی فرهنگ منساب سازی و ریشه یابی دلایل نامناسب بودن فضاهای زیستی پیرامون ما، در گرو شناخت واقع بینانه و هدفمند عللی است که معلول آن وضعیت نابسامان امروزین ما را رقمزده است و بی تردید به مدد آن می توان امیدوارانه تر به آینده ای مطلوب نگریست.
نگاهی به پیشینه تحقیق واشاره به لزوم و اهمیت آن، ضمن بر شمردن دلایل انتخاب این عنوان که فقدان آن در سابقه تحقیقی این موضوع به چشم می خورد ابتدای مسیر این پژوهش را شکل داده است. سپس شیوه عمل تحقیق و متدولوژی آنکه به نوعی متاثر از تجربیات مناسب گذشته بوده، معرفی گردیده و مبتنی بر آن ، به تفضیل ، به موارد ذیل پرداخته شده است:
– معرفی فضاهای عمده و عناصر مختلف تشکیل دهنده این گروه، کاربری های آموزشی در حد لزئن و ضمن آن بر شمردن مسائل و مشکلاتی که معلولین جسمی – حرکتی در بهره برداری از این فضاها با آن مواجه می باشند.
– ارائه توصیه های عملی که می بایست توسط طراحان، برنامه ریزان و سایر دست اندرکاران جهت حل مشکلات و موانع بر شمرده شود، همراه با در نظر گرفتن ضوابط و مقررات معماری برای افراد معلول جسمی – حرکتی که از آخرین مصوبات شورای عالی شهرسازی و معماری ایران بر گرفته شده است.
آنچه از آن به عنوان توصیه یاد شد، دستاوردی است که نیل به هدف اصلی همایش یعنی مناسب سازی را ممکن میسازد. در انتها نیز با توجه به وضع موجود کالبدی – فضاییمراکز آموزش عالی کشورمان که همانند سایر فضاهای عمومی شهری فاقد تسهیلات لازم جهت حضور فعال معلولین بدون همراهی و نیاز به کمک دیگران می باشند، نکاتی راهبردی جهت بهینه سازی آنها در دستیابی به حداقل شرایط مناسب و مطلوب بهره برداری برای معلولین ارائه گردیده اسا.
امید است این پژوهش و دستاوردهای آن، در آینده نزدیک به بهبود شرایط زیستی معلولین عزیز جامعه مان منجر شده و شاهد حضور سبز و پر بار این عزیزان در همه عرصه های اجتماع باشیم.