سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش ملی مناسب سازی محیط شهری

تعداد صفحات: ۰

نویسنده(ها):

فاطمه السادات افصح حسینی – دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری و منطقه ای دانشگاه شهید بهشتی

چکیده:

محیط شهری، فضای زندگی روزمره شهروندان است که هر روز به صورت آگاهانه یا ناآگاهانه در طول راه، ادارک می شود. محیط شهری باید توانایی پذیرش افراد و تامین خدمات رفاهی با کلیه اقشار جامعه را دارا باشد. در غیر این صورت می توان گفتمحیط نامناسب بوده و می بایست نسبت به مناسب سازی آن اقدام کرد. از طریق مناسب سازی محیط شهری، کلیه افراد جامعه امکان دسترسی به محیط و عناصر شهری و فعالیت در عرصه های مختلف زندگی را که حق طبیعی و لازمه حیات انسان است، خواهند داشت.
گاه یک پله، یک گذرگاه باریک یا کف خاکی از جمله عوامل بازدارنده خروج معلولین از منزل به شمار می آیند، و همین مساله عمده ترین عامل انزوای معلولین است. نابسامان بودن فضاهای شهری و عدم انطباق آن با نیازها و خواسته های این گروه علاوه بر منزوی کردن آنان باعث می شود تا در بلند مدت خسارت های اجتماعی – اقتصادی عظیمی بر کشور وارد آید. سازگار ساختن محیط شهر با نیازهای معلولین جسمی – حرکتی در واقع بازگردانیدن معلولین به اجتماع، زندگی و فعالیت است. رفع این موانع از پر اهمیت ترین اقدام هایی است که ضامن مشارکت هرچه بیشتر معلولین درامور مربوط به جامعه خودشان است .