سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش ملی مناسب سازی محیط شهری

تعداد صفحات: ۰

نویسنده(ها):

مهران ماندگار – مهندس معمار و مشاور معاون فنی و عمرانی شهرداری تهران در امور مناسب سا

چکیده:

بنی آدم اعضای یکدیگرندکه در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضو به درد آورد روزگاردگر عضوها را نماند قرار
تو کز محنت دیگران بی غمینشاید که نامت نهند آدمی
برنامه اقدام جهانی برای معلولان (مصوب سال ۱۹۸۲ سازمان ملل متحد)، اصل برابری فرصت ها را به یک موضوع جهانی مبدل ساخت. اصل مذکور، این امکان را به همه اقشار جامعه می دهد که به یک میزان از امکانات زندگی (رفاهی، تحصیلی، اشتغال و …) برخوردار باشند. در کشور ما بخش قابل توجهی از جامعه را معلولین تشکیل می دهند که این افراد علی رغم دارا بودن توانایی های فوق العاده ذهنی به دلیل عدم امکان حضور مستقلدرجامه از داشتن بسیاری از حقوق شهروندی محروم میگردند. مناسب نبودن امکان عمومی، فضاها ومحیط شهری، نبود سیستم مناسب حمل و نقل عمومی و عدم رعایت قوانین حمایتی از معلولین، از عمده موارد نقض حقوق شهروندان معلول می باشد.
آنچه در این مقاله به آن پرداخته می شود، سیر قوانین حمایتی از حقوق معلولان در ایران (از منظر شهری) از تصویب تا مرحله اجرا می باشد، که در نهایت دلایل ناموفق بودن قوانین در مرحله اجرا بررسی و تشریح می گردد.