سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش ملی مناسب سازی محیط شهری

تعداد صفحات: ۰

نویسنده(ها):

نسیم ایرانمنش – کارشناس ارشد طراحی شهری – کارشناس ارشد معماری

چکیده:

اکثر ما به عنوان یک عابر پیاده در هنگام تردد در فضاهای شهری از قبیل میدان هاو خیابان ها متوجه نابسامانی و ناهنجاری های این فضاها شده ایمو در بسیاری اوقات با ترس و اضطرای و ناراحتی از این فضاها عبور کرده و خود را به مقصد رسانده ایم. یکی از علل عمده این قضیه حاکمیت روز افزون سواره و ماشین بر فضاهای شهری است. حضور ماشین در فضاهای شهری روز به روز بیشتر می شود و به جای آن حضور مطلوب و موثر عابر پیاده در فضاهای شهری رنگ می بازد. این مشکل مخصوصا در مورد افراد ناتوان و کم توان مانندجانبازان، سالمندان و کودکان به شدت افزایش می یابد.
یکی از راهکارهایی که دراین مورد مطرح شده، مفهومی به نام پیاده گرایی است که به معنی اولویت بخشیدن به عبور و حضور عابر پیاده در فضاهای شهری است.
این مفهوم را می توان با برنامه ریزی و طراحی در بخشی از نقاط شهر پیاده نمود و طراحی و برنامه ریزی را به گونه ای انجام داد که عبور و حضور عابران پیاده در فضاهای شهری – که سالمندان و ناتوانان را نیز در بر می گیرد – تبدیل به خاطره ای دلچسبگردد و محیط برای افراد، محیطی امن و مطلوب باشد. مفهوم پیاده گرایی اکنون در بسیاری ازنقاط جهان مخصوصاکشورهای پیشرفته انجام شده و در اکثر موارد به نتایج بسیار مفید و موثری رسیده است. در این مقاله به انواع پیاده گرایی و مزیت های آن اشاره خواهد شد.